Hallo allemaal!

Na bijna 7 maanden zijn we geland in Dusseldorf en na een mooi welkomstcomite weer aangekomen in het kleine vertrouwde Nederlandje!

Na zo lang is het toch wel weer fijn om thuis te zijn! Over een paar weken denken we daar misschien wel heel anders over, maar goed...

Na het laatste verhaal hebben we nog een hele mooie trip door Mongolie gedaan en zijn we met de trans-siberie van mongolie naar moskou gereden in 5 dagen (non-stop)! Meer details hopen we op korte termijn op de site te zetten met foto's!

Het was een fantastische reis waarin we veel gezien, gedaan en beleefd hebben!

Iedereen bedankt voor het meeleven! Het is goed te weten dat er zoveel mensen onze verhalen lezen en daar ontzettend jaloers van worden :-p

Groeten Thijs en Tom 

Binnen enkele dagen komt hier wederom een foto update voorzien van passend commentaar. Alle foto's van China staan al online, te vinden hier: http://picasaweb.google.nl/drvharen/TomEnThijsInChina

of klik even op China in de linkerbox...

Mao Zedong:

"He who has not climbed the great wall is not a true man"

Dus;

Deden we zaterdags een 2e poging om bij de muur te komen. Maar de prijzen van de minibusjes waren gestegen, ws vanwege het weekend, dus besloten we maar met de lokale bus te gaan. Voor 60 cent werden we in Huairou (halverwege) afgezet na 2 uur bus en konden we overstappen op een taxi. De conducteur in de bus wist wel een taxi voor ons, waar we helemaal niet om gevraagd hadden, en zette ons dan ook buiten het centrum af zodat we geen minibus konden pakken (voor 30 cent) en dus wel een taxi moesten pakken...

Omdat we met zun 3en waren viel de prijs wel mee en we zouden op een afgesproken tijd ook weer opgehaald worden. Aan het begin van de muur moest je 'entree' betalen van 20 cent. Via een pad ging je dan naar een ladder om zo op de muur te komen. Na een stukje lopen kwamen we bij een wachttoren waar weer iemand zat die ook 20 cent pp wilde hebben. Omdat we net betaald hadden en we wisten dat de mensen allemaal illegaal entree vragen besloten we deze keer maar door te lopen.

De omgeving was fantastisch omdat de muur over de bergkammen heen kronkelt. Soms waren de stukken goed te lopen, maar we hebben stuk gehad van zeker 50 graden stijl! Zowel naar boven als naar beneden! En omdat dit stuk muur niet gerestaureerd was, en dus nog authentiek, was het niet altijd even makkelijk maar daardoor ook wel weer extra mooi!

Na ongeveer 2,5 uur lopen kwamen we bij het punt aan waar we van de muur af zouden gaan en met een bocht terug naar het dorpje zouden lopen. Van bovenaf zagen we al een oud vrouwtje en onderweg kwamen we al 2 Engelsen tegen die ons voor haar waarschuwden. En inderdaad ook zij wilde 'tol' hebben maar deze keer 5 keer zoveel! Alsof we geen idee hadden wat ze bedoelde liepen we door, werden we tegengehouden en liepen toch door, een boos oud vrouwtje achterlatend. Verderop zou je nog over een stuk grond van een boer moeten, waarcshijnlijk haar man, die je dan nog eens entree kon vragen. Wij besloten maar om zijn terrein heen te lopen, wat hij niet zo leuk vond :D.

Met een mooie route liepen we terug en dronken een biertje bij een barretje. Toen kwam er een minibus voorbij die blijkbaar iedere 20 minuten ging en ons voor 30 cent bij de bus naar Peking af kon zetten! We lieten de taxi voor wat het was en stapte in de eerstvolgende minibus, wat een grappig ritje met locals was. Hier zag je het echte China; arm, gaar , rustig en het tegenovergestelde van Peking! na veel te lang in de bus kwamen we aan bij het hostel, aten we nog wat en gingen naar bed. Het was een mooie dag!

De laatste daagjes hebben we wat gelambald, souvenirs gekocht etcetera. 's Avonds speelde we nog een potje pool en leerde we Chinezen nog een spelletje waarbij je in 3 stoten om de driehoek moet stoten zonder een band te raken; als het lukt krijg je de pot, lukt het niet betaal je een yuan (10 cent). Nadat we ze afgedroogd hadden hielden we het voor gezien. De laatste avond in Peking ging Tom redelijk op tijd tukken om viel te kunnen zien van de treinreis, terwijl Thijs besloot nog even goed door te halen met wat andere backpackers, het was ten slotte een verjaardag! na een uurtje slaap vertrokken we naar het station en stapten we op de trein naar Ulan Bator, Mongolie!

Met de taxi werden naar een hostel gebracht dat we in onze Lonely Planet op hadden gezocht. Aangekomen bij het Far East International was het inchecken nogal vaag omdat we dat bij het hotel met dezelfde naam tegenover het hostel moesten doen. Het was ondertussen al ergens midden in de nacht dus doken we ons lekker warme bed in.

De volgende dag (vrijdag) zijn we op pad gegaan om ons visum voor mongolie te gaan regelen. Aangekomen bij de ambassade bleek het regelen zelf allemaal nogal mee te vallen aleen het betalen moest op een vage manier gebeuren; we kregen een bonnetje mee waarme we naar de bank zouden moeten gaan om daar af te rekenen. Na bij de bank betaald te hebben hadden we het dan eindelijk voor elkaar zodat we 's maandags ons paspoort weer op zouden kunnen gaan halen.

Zaterdags hebben we lekker uitgeslapen en zagen we voor het eerst het grootste plein ter wereld; het plein van de hemelse vrede. En dat plein is echt groot!!! Het heeft wel iets aparts, typisch communistisch met veel grote kolossale gebouwen aan de rand. En ook veel irritante chinezen die je van allerlei rommel proberen te verkopen.

Het was ondertussen al weer ergens in de middag dus besloten we maar dat we de verboden stad (welke achter het plein ligt) een andere dag zouden gaan bekijken. Het zou dan ook wel minder druk zouden kunnen zijn omdat het nu nog weekend was.

Maandag morgen gingen we terug naar de mongoolse ambassade om ons visum op te pikken. Nu we ons visum hadden konden we ook het treinkaartje gaan regelen van Peking naar Ulan Bator.

Omdat het volgens horen zeggen nogal lastig is om dit op het treinstation zelf te doen gingen we naar het CITS (Chinese International Travel Service). Dit "reisburo" heeft een kantoortje in het chique "Beijing International Hotel".

Na nog wat van onze Australische dollars gewisseld te hebben konden we het kaartje kopen en zouden we op 8 april op de trein stappen.

We hadden nu dus nog ruim de tijd om de rest van de bezienswaardigheden van Peking te gaan bekijken en om ons russisch visum te regelen. Na nog meer uitzoeken, rondvragen, internetten enzovoorts kwamen we er achter dat het russische visum niet in peking geregeld kond worden. Geen probleem dit zouden we nog wel in Mongolie kunnen doen. Het was alleen jammer dat we hier pas laat achter konden komen omdat we nu eigelijk te veel tijd hadden in Peking. Omdat we dus nog wel ruim een week in Peking moesten blijven besloten we een goedkoper hostel te gaan zoeken. We kwamen terecht bij het Qianmen hostel. 2 euro per persoon goedkoper per nacht, precies dezelfde bedden en centraler gelegen We deelden de kamer met 2 joden uit Israel. Super relaxte en gezellige gasten.

Nu tijdens het typen komen we er achter dat de volgorde van het verhaal niet echt meer klopt. Het is ook zo lang geleden dat we iets getypt hebben en ondertussen hebben we ook al weer veel meer meegemaakt. Mja da boeit allemaal niet, we vertellen wel WAT we allemaal gedaan hebben.

Back to the story:

Er is een dag geweest dat we een fiets hebben gehuurd en daarmee de stad zijn gaan verkennen. Verder zijn we nog met de bus naar de Tempel of Heaven geweest. Vele mooie oude tempels en een echo muur. Een muur van een meter of 4 hoog in een circel met een doorsnede van zeker 50 meter. Als er niet al te veel mensen waren en je stond een meter of 20 uit elkaar kon je elkaar redelijk goed verstaan ook al praat je normaal.

Op een dag kregen we 's avond zin om eens iets typisch Chinees te gaan eten. Als je dan in Peking bent is de keuze niet moeilijk en MOET je eigelijk wel een keer traditionele "Peking-eend" gehad hebben. De eigenaar van ons hostel wist wel een goed restaurant maar daar aangekomen bleek het net iets te chique en te duur voor ons. In de Lonely Planet stond nog een ander goed betaalbaar restaurant waar we wel naar binnen gingen. Twee keer een halve eend besteld met een schaaltje groente en pannekoekjes. Maar nou komt het verhaal:

Die ***chinees had het allemaal niet zo goed begrepen dus we kregen eerst een halve eend. Zag er allemaal heel erg leuk uit hoe ze het vers voor ons in stukjes sneden. en het smaakte ook nog fantastisch ook. Na ff wachten kregen we onze groente, we zeiden nog een keer dat we nog een halve eend hadden besteld. En ja hoor toen we de groente zowat op hadden kregen we pas onze pannekoekjes. Toen de pannekoekjes ondertussen al koud waren kwam de andere helft van de eend er aan. Het eten smaakte allemaal super goed maar van service hadden ze nog nooit gehoord.

Toen alles uiteindelijk op was liepen we naar de cassiere om te gaan "betalen". De manager die ons de hele tijd "geholpen" had was aan het bellen, de casiere was er nog niet en de uitgang was langs ons: het perfecte moment dus om aan te lopen. Lekker rustig de deur uitgegaan en buiten een stukje gesprint totdat we om de hoek waren. Zo... dat hadden we altijd al een keer willen doen! :D

De rest van de week hebben we ons weer netjes gedragen. We zijn nog naar de Verboden stad geweest wat een doolhof is van mooie oude gebouwtjes waar vroeger de keizer met aanhang en de regering woonde en leefde. Alles gebouwtjes zijn nog erg goed bewaard gebleven en in kleine musea zijn nog veel voorwerpen als wapens, potten, pakken, kunst en gebruiksvoorwerpen te zien zijn.

Zaterdags (5 april) hadden we de plannen om naar de Chinese muur te gaan. Ron (de Israelier) had wel zin om mee te gaan dus gingen we rond een uur of 12 (veel te laat omdat we te laat waren weggegaan) naar het busstation. Daar zouden we dan op een minibusje kunnen stappen die ons naar een stuk van de muur zou brengen. Helaas konden we het niet over de prijs eens worden met de chauffeur en besloten we vandaag maar niet naar de muur te gaan. Het alternatief was met de bus gaan en dat zou te lang duren...

We besloten dan het oude zomerpaleis maar eens te bekijken. Het duurde even voordat we er waren, Peking is echt belachelijk groot, maar het is een mooi park waar de ruines liggen van het zomerpaleis. Omdat de bouw geinspireerd was door Europese stijl heeft het wel wat weg van Griekse tempelruines en lijkt dus niet echt Chinees... Toch was het wel de moeite waard om te zien!

's Avonds besloot Tom wat uit te rusten van zijn stadsziekte en ging Thijs met Ron nog een kijkje nemen op de lokale markt met insecten, inktvis, zeesterren, zeeslang en andere rare en lekkere dingen. Erg toeristisch maar leuk om te zien!

De laatste dag in Thailand brachten we door in het kleine plaatsje Chiang Saen. Naast een oude stadsmuur en wat geruineerde tempels heeft het niets te bieden. Nadat we ingecheckt hadden bij ons hostel, de boottickets hadden geregeld en daarvoor ook ons paspoort af hadden gegeven, bezochten we een van de tempels en hebben daarna bijna een uur op de hoek van een kruispunt in het centrum zitten genieten van de mensen die voorbij kwamen en de rust die het uitstraalde! 's Avonds aten we een vis van de BBQ klaargemaakt in een stuk bamboe en daarna dronken we nog een biertje in een bar waar die avond Manchester United tegen Liverpool te zien was. Net voor de wedstrijd stroomde het vol met Thaise locals die groot fan waren van een van beide clubs! Zelfs de straat stond ermee vol! Nog een laatste Thaise biertje en we liepen weer terug om in onze 'luxe bungalow' te gaan slapen.

De volgende morgen werden we, verrassend stipt op tijd, om 5.20 opgehaald door de tuktuk die ons naar de boot bracht. Daar kregen we ons afgestempelde paspoort terug en toen de zon net opkwam vertrokken we. De tocht voer over de Mekong rivier en de komende bijna 12 uur zagen we aan de ene kant Birma en aan de andere kant Laos. Tussen de rotsen door, soms erg smal, cruisde de boot richting China. Om een uurtje of 5 kwamen we aan bij de Chinese grens, waar we stopte en moesten overnachten omdat er geen tijd was om nog in Jinghong, de eindlokatie, aan te komen. De douane controleerde ons paspoort en iedereen's bagage; 'Ah, you're from Holland? I would like to see your luggage please...' Het hotel werd betaald dus dat was niet zo erg. Wat minder was, was dat we maar erg weinig Chinees geld hadden en er was geen bank of wisselkantoortje in de buurt... Met wat we hadden gingen we naar een restaurant waar ze geen Engels spraken en ons in de keuken lieten zien waaruit we konden kiezen. Na wat afdingen, we dachten dat we gewoon wat minder eten kregen, zetten ze de tafel behoorlijk vol met vanalles dat we in de keuken een keer aangewezen hadden :D

De volgende morgen stonden we vroeg op, een uur te vroeg bleek al snel, en om 8 uur vertrok de boot weer. Na een paar uur varen moesten we overstappen op een bus die stampens vol werd geladen met iedereen en alle handel. De chauffeur reed op z'n Chinees, veel toeteren en overal doorrijden en inhalen, naar Jinghong. Daar kwamen we in de middag aan en besloten wat Chinees geld te regelen en 's avonds de nachtbus te pakken naar Kunming vanaf waar ons vliegtuig naar Peking zou vertrekken. Het geld wisselen was al vrij lastig omdat in het zuiden van China echt niemand Engels praat... Na bij een paar banken de woorden 'Bank of China' toegeschreeuwd te hebben gekregen gingen we daar maar naar op zoek. Nog steeds met al onze tassen moesten we nog veel te ver lopen, maar het was dan eindelijk gelukt! De tassen konden we vlakbij het busstation kwijt bij een luxe hotel en we genoten van de rust in een parkje in de stad waar veel Chinezen kaarten of Mahjongg speelden... Nog even wat eten en om 7 uur gingen we met de bus weg.

De bus was een sleeper, wat wil zeggen dat er 3 rijen stapelbedden, formaatje Chinees, in de bus gepropt waren. De tocht duurde 12 uur en iedereen 2 uur liet de buschauffeur luid en duidelijk weten dat er gestopt werd, ookal lag bijna iedereen te slapen... Midden in de nacht kregen we ook nog bezoek van de politie die nog maar eens een paspoort en baggage controle deed - bij de Chinezen duidelijk strenger dan bij ons. Het had waarschijnlijk iets met de Tibet-toestand te maken. Bij aankomst in Kunming bleek het een stuk frisser te zijn dan we tot toen toe gewend waren. zo'n 10 graden, en we werden dan ook raar aangekeken dat we in korte broek en t-shirt tussen de mensen met lange broek en winterjas liepen. We besloten eerst wat te gaan eten: 'doe maar wat hij heeft!'. Toen we net ons eten hadden kwam de politie binnen om de tent te sluiten! Ze waren blijkbaar te vroeg opengegaan. Snel nog wat happen nemen, betalen en met een 'Sorry sir' van de politiechef vertrokken we naar het centrum.

In kunming zelf is eigenlijk niets te beleven. De cultuur en oude gebouwen die de stad had heeft plaatsgemaakt voor moderne bedrijfspanden en winkelcentra... Omdat 's avonds ons vliegtuig zou vertrekken moesten we en plek vinden om onze spullen te kunnen dumpen en maar s een lange broek aan te trekken! Bij het museum, wat verrassend mooi was, konden we de tassen kwijt en de rest van de dag doolde we wat rond en gingen in een hostel nog ff op internet. Om 19.45 uur zou ons vliegtuig vertrekken en om 18.15 stonden we op het vliegveld waar de balie net openging. Bij het inchecken werd ons verteld dat we niet op de lijst stonden... Na wat gezoek bleek onze boeking niet op de 26e maar op de 27e te staan! Omdat de vluchten van de dag verder vol waren moesten we dus nog een dag in Kunming blijven! Arrggh!

Dus met de spullen maar terug naar het hostel, the hump, waar we een kamer deelde met een aparte Noord-Ierse thee-freak... We sliepen lekker uit en liepen de stad nog maar wat rond om 's avonds nog maar s te proberen naar Peking te gaan. Deze keer ging het heel soepel en om kwart over elf landden we in Peking. Met de bus gingen we naar het centrum en vanaf daar bracht een taxi ons naar een hostel. Eindelijk waren we dan in Peking!

Netjes op tijd vertrok de trein vanuit Bangkok naar Chiang Mai, in het noorden van Thailand. Het interieur was anders dan verwacht; een wagon met aan weerszijden stapelbedden vol met backpackers en wat Thaise locals. Aan het plafond zorgden ventilatoren voor de nodige afkoeling... Nadat we ons ontbijt voor de volgende ochtend hadden besteld (het zou aan bed gebracht worden) en onze warme biertjes hadden omgewisseld voor koude genoten we nog even van het uitzicht (in Thailand hoeven de treindeuren blijkbaar niet dicht).

De bedden waren niet eens veel te klein dus het slapen ging best. Om half 11 werden we volgens afspraak wakker gemaakt met ontbijt (treinkwaliteit is niet al te best) en om 12 uur stapten we als enige backpackers uit in Lampang, een stadje net voor Chiang Mai. Daar aangekomen bleek al snel waarom. Volgens de Lonely Planet is het de enige stad in Thailand waar nog paardenkarren gebruikt worden als transport, maar dit bleek alleen nog voor toeristen te gelden :s. Verder heeft het dorp eigenlijk niets te bieden en besloten we de dag erna de trein te pakken naar Chiang Mai. Door een bergachtig gebied, met de lokale trein, langs arme, kleine dorpjes was het een mooie rit.

We hadden een hostel geboekt met zwembad en maakten daar bij aankomst maar meteen gebruik van! Het water was wat fris, maar toch... heerlijk! De volgende dag heben we een fiets gehuurd en zijn op zun gemak de stad rondgefietst. Via oude en nieuwe tempels, lokale marktjes en midden tussen het drukke verkeer. Twee keer werden we aangesproken en geholpen (ook om de stad een beetje te propageren, maar toch); door een Thaise politieman uit Bangkok op vakantie in Chiang Mai en door een lerares die les gaf aan jongetjes die monnik wilden worden.

's Avonds kozen we een restaurantje uit in de Lonely Planet. Erg achteraf , maar erg chique en lekker! Tom had een soepje met porkribs en Thijs een soepje met bananenbloem! Daarna reden we terug naar het hostel en dronken nog een wico'tje. We ontmoetten 2 Nederlanders die net aan hun reis waren begonnen en ongeveer dezelfde plannen hadden als wij achter de rug hadden... We werden uitgenodigd van het binnenpleintje naar het restaurantje voor te verhuizen waar we met wat Ieren en een Zwitser de klok op 5 uur zagen komen... De Zwitser had het zo voor elkaar dat hij 3 maanden per jaar werkte en de rest aan het reizen was! Ok mooi!

Iets later dan verwacht werden we wakker en omdat de checkout om 10 uur was besloten we nog maar een nachtje te blijven :). Vandaag huurde we een brommer en reden kriskras door het drukke verkeer langs een zijdefabriek en een fabriek waar ze oa paraplu's maakten van hout en zelfgemaakt papier. Na de nodige souvenirtjes reden we over de Superhighway naar Doi Suthep, een berg met mooi uitzicht over de stad (bij zonsondergang) en een prachtige oude tempel op de top. Op de terugweg stopte we bij een lokaal eetmarktje om wat te eten; alweer heerlijk en schandalig goedkoop :D! We dronken nog een biertje en gingen maar s op tijd naar bed, want de volgende dag zouden we vertrekken naar het kleinere Chiang Rai.

Omdat we een uurtje moesten wachten op de bus gingen we eerst maar wat eten. Daar kwamen we een Engelsman tegen, Tony, die ook op weg was naar Chiang Rai maar een busje eerder had. Na een uurtje of 3 rijden in een lokale bus, tussen de Thaise mensen blijft het mooiste vervoer, kwamen we aan in Chiang Rai en werden meteen weer belaagd door mensen die van alles voor ons wilden regelen. Omdat we dat toch liever zelf doen liepen we naar een hostel ergens wat meer achteraf met een eigen terrasje en een mooi, rustig tuintje. 's Avonds liepen we over de lokale markt waar je kon kiezen uit 30 verschillende tentjes met eten en nog veel meer stalletjes met souvenirs, hier vooral van de bergstammen uit de buurt. Na wat geslenter en wat eten onder het genot van opvoeringen van mensen van de lokale stammen gingen we nog even naar de Teepee bar. Het was een klein barretje, afgeladen vol met backpackers. Toen we er net zaten kwam ook Tony daar binnenlopen! Met zun 3en hebben we het nog erg gezellig gehad en genoten van eigen gitaarmuziek (ookal konden we geen van allen gitaar spelen...). Omdat we maandags de boot zouden pakken naar China gingen we de volgende dag (zondag), nog lichtelijk gaar van de avond ervoor, met de bus naar Chiang Saen vanwaar de boot zou vertrekken...

Goed nieuws voor jullie! (of niet...). Doordat we onszelf de laatste maanden zo goed hebben gedragen mogen we eerder naar huis.

Hoe dan ook op 22 april (2009, of was het nou 2008) hebben we een vlucht geboekt naar huis.

Door omstandigheden hebben we onze originele plannen helaas iets aan moeten passen.  Daarom vertrekken we aanstaande maandag met een boot vanuit Thailand naar het grote China over de Mekong rivier wat de grens is tussen Birma en Laos. Na 18 uur zullen we dan aankomen in Jinghong, het zuiden van China. De dag erna pakken we een bus die ons in 14 uur naar Kunming zal brengen, om vervolgens naar Beijing (Peking) te vliegen. Efficient reizen wordt zoiets genoemd. 

Na 2 weken Peking stappen we in de Trans-Mongolie-expres om in Moskou uit te komen.

-Overeenkomst met de waarheid berust op louter toeval-

Tot bijna dus... (zie klok rechts) mzzl ons

Na een behoorlijk lange tijd zijn T&T weer terug, very much alive and kicking! Check die foto's in het fotoboek en natuurlijk onder de link 'Thailand'

Edit: Extra foto's toegevoegd. Wat een verwennerij weer... 

Het is een tijdje stil geweest aan deze kant van de wereld (op de site dan), maar we hebben weer een hoop gedaan, gezien en meegemaakt!

Om wat orde in de chaos verhalen te brengen hebben we 3 stukken gemaakt; De vakantie van Tom, de vakantie van Thijs en weer terug op avontuur met z'n 2en.

Bij gebrek aan jaloezie kan je hieronder dus je lol op!

Na 2 weken plezier met de dames was het weer tijd om onze reis te vervolgen. We pakten de bus van het vliegveld naar het busstation in Phuket-town. De laatste buis naar Bangkok stond nog klaar, maar was 'vol'. Er konden nog wel een stuk of 10 Thaise mensen in, maar wij konden in ieder geval niet meer mee. We zochten een plekje om te slapen in de buurt en besloten de volgende ochtend dan maar vroeg (half 7! lees: midden in de nacht) naar het busstation te gaan.

Voor 13 euro konden we in een VIP bus met broodje, kussentje, dekentje, lazy-boy-stijl stoel, lunch (bleek in de middag) en genoeg beenruimte, zelfs voor Thijs de 14 uur durende tocht van bijna 900 km maken. Niet verkeerd dus!

Om 9 uur 's avonds kwamen we aan op precies het goede busstation in Bangkok (er zijn er 3 die best ver uit elkaar liggen). Een hapje eten, een kort busritje en tegen half 11 waren we in Khao San, de backpackerstraat van Bangkok. In het zijstraatje, Soi Rambuttri, was bijna alles vol en moesten we een wat duurdere kamer nemen. Wel met airco, tv, rielekste bedden en een luxe badkamer!

De volgende dag zijn we toch maar verhuisd naar een goedkopere en simpelere kamer. Daarna besloten we de lokale marktjes eens te verkennen! Op de kaart leek het vrij dichtbij dus gingen we te voet op weg. Na een flink eind wandelen kwamen we bij een klein Chinees restaurantje waar we een Thaise lunch hadden. Via kleine fruit en vleesmarktjes kwamen we aan bij Bo Bae; een kledingmarkt waar ze van alles veel hebben en waar ook de meeste straathandelaren hun shirts enzo inkopen. Met wat souveniertjes liepen we weer verder en gingen met de Skytrain naar de Chatuchak market. Deze markt heeft zo'n 10.000 kraampjes en omdat het alleen in het weekend open is is het altijd druk!

Door kleine paadjes liepen we langs allerlei soorten winkels, van t-shirts en zijde naar konijntjes en (dode) exotische dieren. Helaas hebben we geen krokodillenleren schoenen kunnen vinden...

In de avond filosofeerden we hoe we de laatste weken van onze reis gingen invullen. Met onze instelling ('wat je doet, moet je goed doen') hadden we besloten dat er wat drastische veranderingen gemaakt moesten worden. Na Thailand gaat de reis verder naar China om daar op de trein te stappen naar Mongolie en Rusland. Dit betekent dat we dan ook eind april weer terug in het waarschijnlijk veel te koude Nederland zijn...

De volgende morgen gingen we na het ontbijt naar het reisbureau om daar ons Chinees visum te laten regelen. het kost een paar euro, maar dan hoef je ook geen uren bij de ambassade te wachten en is het ophalen daarna ook weer wat makkelijker. het zou 4 werkdagen duren dus konden we het visum na het weekend weer ophalen.

De rest van de dag zijn we de highlights van bangkok gaan bekijken. Eerst gingen we naar het Grand Palace, waar de driekwart broek van Tom lang genoeg was maar die van Thijs net niet. Dus moest Thijs een broek lenen van daar die wat meer van die lange steleten bedekte. Op het terrein staan verschillende mooie gebouwen en tempels waaronder de Wat Phra Kaew (tempel met veel goud en een emerald buddha) en een miniatuur versie van Angkor Wat (de tempels in Cambodja). Daarna liepen we via wat kleine straattentjes naar een tempel in de buurt; Wat Pho, waar een gigantische liggende buddha ligt. De voeten van zo' 3 meter lang zijn ingelegd met parelmoer. Omdat we langzaamaan wat tempelmoeheid begonnen te krijgen besloten we het hierbij te houden wat tempels betreft voor de dag en liepen we gewoon nog wat rond. Met de bus gingen we weer terug naar Khao San.  

Bij een karretje langs de weg aten we ons avondeten, noodles met varken, op plastic stoeltjes; heerlijk!

De volgende dag pakten we om half 7 onze spullen en liepen naar de ferry. Om 7.45 zou de trein gaan naar Kanchanaburi, een plaatsje aan de river Kwai (ja, van die film). Normaal kost de trein 25 Baht, maar speciaal voor toeristen is het 100 Baht (nog niet veel, maar toch belachelijk). Na bijna 3 uur treinen kwamen we aan en liepen we naar een backpacker hostel. Voor 70 Baht (1,50 euro) haden we ieder een eigen kamer en het hostel had een grote tuin met hangmatten aan het water... Zeker niet slecht! We gingen dezelfde dag nog naar het museum om wat historie op te doen. In de buurt was de treinrail van Thailand naar Birma aangelegd door de jungle met krijgsgevangenen van de oorlog (WO II) door de Japanners waarbij 100.000 mensen zijn omgekomen, waaronder zo'n 2000 Nederlanders. Best heftig dus. 

Met de trein kan je een deel van deze route nog volgen, de rest is opgeruimd en de materialen verkocht. In plaats van de trein van 2 uur besloten we de dag erna een brommer te huren en naar de Hellfire pass te rijden. Hier moesten de gevangenen grote stukken berg wegkappen, vooral met hamers. De rit er naartoe was 80km: best ver dus op de brommer. Tis maar goed dat we een gemiddelde snelheid van zo'n 100 km/u aankonden houden zodat we er toch vrij snel waren :-D. Ter plaatse liepen we langs de pas en een stuk van de route waar de treinrail gelegen had. Na een half uurtje lopen waren we al weer flink bezweet dus we kregen en idee hoe zwaar het geweest moest zijn voor die mensen daar...

Na deze culturele uitstap reden we het hele eind weer terug en namen nog een kijkje bij de 'bridge over the river Kwai'. Gebombardeerd aan het eind van de oorlog door de geallieerden en na de oorlog weer opgebouwd met hulp van Japanse ingenieurs.

's Avonds aten we in het restaurant bij het hostel Mongolische fondue, waarbij je het vlees moet grillen en het vet en de smaak een soepje vormden rondom. Erg lekker en zo konden we alvast een beetje in de sfeer komen! 's Avonds dronken we nog een biertje en 's ochtends vertrokken we met de brommer-met-zijspan-taxi naar de bus. et de lokale bus reden we eerst 2 uur naar Suphanburi om daar over te stappen op de bus (2 uur) naar Ayuthaya. Onderweg hebben we geen enkele toerist gezien en het was duidelijk dat wij de grote (letterlijk en figuurlijk) attractie van de bus waren. In de bus naar Ayuthaya stopten de chauffeur voor wat snacks die hij ons ook liet proven; lekkere gefrituurde banaan en een soort kokosmakroon.

In Ayuthaya staan een hoop oude tempelruines die we met de fiets (!) verkenden. Erg mooi, maar soms wel wat te vervallen. Op de terugweg kwamen we bij toeval langs een olifantenshow waar we even bleven kijken. Wat ze die beesten toch allemaal aangeleerd krijgen: op de voor- of achterpoten lopen, dansen, zitten en dankjewel zeggen! Dat was wel een mandje banaantjes waard.

Met de trein gingen we weer terug naar Bangkok en op het station kochten we meteen ons kaartje voor de dag erna. Vanavond (maandag) vertrekken we om 22:00 met de nachttrein naar het noorden van Thailand...

Jaja, ik weet het. het duurt allemaal even. We hebben ook weer zoveel meegemaakt! Hieronder is de chronologische volgorde soms ook verder te zoeken, maar het komt erop neer dat we eigenlijk best heel veel gedaan hebben samen buiten de hotelkamer!

Na 4,5 maand was het dan weer zover. Ik zie mijn Marleentje weer! De dag ervoor kregen we een telfeoontje dat het vliegtuig vanuit Nederland 12 uur vertraging had :S. Arrggh, niet nu! Na een nacht met maar weinig slaap werd ik om half 7 wakker en stond ze voor de deur! Eindelijk!

We sliepen de eerste paar nachten in hetzelfde resort als Tom en Thea, omdat er een fout gemaakt was met de boeking. Gelukkig bood Saskia, van Holland International, meteen een excursie naar keuze aan om dit goed te maken.

Omdat Patong op Phuket het drukste en meest toeristische deel is van Thailand zijn de prijzen hier ook naar. Voor Marleen heel goedkoop, voor mij best duur (in verhouding met de rest van Thailand dan) en omdat een tuk-tuk naar een willekeurige plek op het eiland minstens zo duur was als een dag een brommer huren hebben we dat laatste regelmatig gedaan! De eerste dag hebben we eigenlijk niks gedaan (heerlijk!). De dag erna zijn we naar een strandje gegaan waar we met de brommer naartoe gereden zijn. Lekker rustig genoten we van een verse mangoshake, een kokosnoot en een schaaltje vers fruit, het leven is goed...

's Avonds kwamen we bij toeval uit bij een reggaebarretje ergens achterin een markt. Rielekste muziek, rielekste mensen, biertje erbij, mooi! De tweede avond dat we er waren kwam er een Thai met een enorme leguaan aan. Voor 100 baht kon je ermee op de foto. Terwijl we onderhandelden zat de leguaan al op mijn schouder. Toch weer een paar mooie kiekjes!

Dinsdags moesten we verhuizen en gingen we (met de tuk-tuk) naar ons origineel geboekte resort. Luxer, grotere kamer, kleiner resort, aan het strand, beter! We besloten van het aanbod van Holland International te profiteren en in te zetten op een duikbrevet! Natuurlijk moesten we hier zelf wel wat geld bijleggen, maar nu konden we wel lekker goedkoop duiken! Van zaterdag t/m maandag hadden we een dag 'school' met videos en vragen en daarna een paar uur basics leren in het zwembad en 2 dagen de zee in. Buiten ons was ook Russell in onze 'klas', een Schot die op olieplatformen werkt.

We gingen naar Racha Yai, een eiland op anderhalf uur varen van Phuket. Dit zou onze allereerste duik ooit worden! We moesten op de boot nog een quiz maken uit de examenmap wat niet zo fijn was met het schommelen van e boot... Daarna deden we de uitrusting aan en checkten we elkaar. Met een grote stap gingen vanaf de boot het water in en met rustig zinken en je oren klaren (net als in het vliegtuig) gingen we naar 12 meter diep. Heel raar, heel onwerkelijk, maar o zo mooi en vet! De bewegingsvrijheid, de rust en natuurlijk de vissen en het koraal zijn fantastisch!

Voor de tweede dag moesten we thuis het examen maken zodat we dat niet meer op de boot hoefden doen. De 2e dag was heel rielekst, zonder Russell want die was de nacht ervoor in de kroeg blijven hangen tot 5 uur, de sukkel. We leerden nog een paar kleine dingen en de rest was genieten van de natuur onder water op 18 meter diep! Het waren vermoeiende dagen, om 7 uur 's ochtends beginnen, maar zeker de moeite waard!

We zijn nog een dag naar Phukettown geweest, wat wel een beetje tegenviel, maar iedere brommerrit was alweer mooi op zich zelf. We reden naar een stuk tropisch regenwoud, waar we een mooie tocht liepen naar een waterval. Omdat het droogseizoen was was er niet veel waterval, maar de omgeving en de route was prachtig! Omdat het pad ineens leek op te houden konden we niet verder en zijn we weer teruggegaan. Marleen deze keer achter het stuur, nadat ze de dag ervoor voor het eerst op de brommer had gezeten! Ik zat met zweethandjes achterop, maar het ging prima en zo kon ik zelfs nog wat zien van de omgeving!

Bij een viewpoint stopten even om van het uitzicht te genieten en Marleen kon nog met een grote zeearend op haar arm op de foto! Echt vet! Omdat het warm was wilden we stoppen bij een strandje, liefst niet te druk, dus reden we een zandpad in wat erg stijl naar beneden ging. Eindelijk aangekomen bleek dat je flink entree moest betalen omdat het een privestrandje was :s. Smerige #@*#... Dus draaiden we maar weer om en gingen nu stijl omhoog wat maar net ging (en soms eigenlijk niet). Dan maar naar ons favoriete strandje waar we de eerste keer ook naartoe zijn gegaan...

Daar kwam er al vrij snel een verkoper aan die ons wilde afzetten met de verkoop van zijn zijde dekbedovertrekken. Toen de prijs eindelijk een beetje op onze hoogte was bleek dat hij niet de goede maat had: 'Same same', ja 'but different'! Boos omdat we zijn spul niet kochten liep hij druk bellend weg...

De latste dag dat we met de brommer weggingen zijn we nog naar een plek gereden waar je een ritje kon maken op een olifant. Halverwege stapte de 'chauffeur' af en liet ons alleen op de olifant zodat hij wat foto's van ons kon maken! Als bedankje gaven we de man wat fooi en de olifant wat banaantjes. Daarna lieten ze zien wat ze de 5 jaar jonge olifant al aangeleerd hadden: hij kon dansen, mondharmonica spellen en op 2 poten staan! Toch mooi wat ze die beestjes allemaal kunnen leren.

Omdat de tijd al zo ontzettend snel voorbij ging hebben we vaak gewoon samen gezeten, gekletst en genoten. De twee weken waren simpelweg fantastisch! Helaas moesten we de vrijdag weer afscheid nemen, maar nu voor een stuk kortere tijd dan de eerste keer... Het was een heerlijke vakantie van onze reis!

Na met de bus aangekomen te zijn op het super drukke, touristische en hectische Patong Beach gingen Thijs en ik iedere onze eigen weg omdat we allebei in een ander resort zouden zitten. Met de uitgeprinte voucher ging het inchecken bij het hotel erg makkelijk en kon ik naar de lekker luxe kamer toe. Lekker groot bed, televisie, een wc die je door kan spoelen door op een knop te duwen (ipv zelf een bakje water er in moeten gooien), een balkon enz. Eigelijk alemaal hele normale dingen maar na al die tijd budget reizen extra rielekst.
Omdat we de dag van te voren te horen hadden gekregen dat het vliegtuig 12 uur! vertraging zou hebben zou thea nu pas midden in de nacht aan komen. Slapen lukte natuurlijk niet goed en om half 7 in de morgen kwam ze daar dan eindelijk aan. Was echt zo raar om elkaar weer te zien maar al wel meteen weer heel erg vertrouwt en goed!
 

De eerste dag samen hebben we lekker lang uitgeslapen en de rest van de dag lekker niks gedaan bij het zwembad. Zondags hadden we een informatiebijeekomst van Holland International over wat we allemaal konden gaan doen op het eiland en welke tours er geboekt konden worden. Voor mijn verjaardag op dinsdag had Thea een verassing maar die kon ze tot die dag natuurlijk niet voor zich houden; we gingen duiken. De dagen tot dinsdag hebben we vooral niks gedaan, alleen maar genoten van de tijd samen bij elkaar.

 
Dinsdags werden we 's morgens al om half 8 opgehaald om te gaan duiken. Het was voor ons allebei de tweede keer duiken maar toch hadden we een introductieduik. Eerst kregen we hele goeie uitleg en moesten we oefenen in een zwembad. Toen we alles onder de knie hadden gingen we samen met de instructeur naar de zee waar we een duik hebben gedaan van 40 minuten. Kei helder warm water met mooie vissen, koraal, blauwe zeesterren en zelfs een kreeft.
 
's Avonds zijn we lekker luxe gaan uit eten bij een ander hotel. Op het menu stond deze dag een erg uitgebreid visbufet met oester, mosselen, kreeft, krab enz enz (jaloers mam? haha!). Super leuk om een keer zo'n luxe restaurant mee te maken voor een prijs waar je in Nederland net van uit een kunt (Klein biefstukje met een paar frietjes ofzo...)
 

De dag erna weer lekker helemaal niks gedaan aan het zwembad...
's Avonds vond het lichaam van Thea het eten allemaal niet meer zo fantastisch dus kwam het er aan alle kanten weer uit. De dag erna kon ze dus niks anders dan de hele dag op bed blijven liggen. Echt *** natuurlijk zo op de vakantie maar de dag erna gingen het al wel weer wat beter en hebben we een brommer gehuurt om het eiland te gaan verkennen. Onderweg kwamen we, per ongeluk, terecht bij de Tonsai waterval waar we een paar uurtjes rond hebben gelopen. We waren er niet echt op voorbereid dus het lopen op de slippers over de gladde paden naar boven en naar beneden viel een beetje tegen. De omgeving was erg mooi (jungle) maar de waterval viel tegen, waarschijnlijk omdat het het droge seizoen was.
 

Omdat het duiken ons zo goed was bevallen hebben we 's avonds onze tweede duikdag geboekt. Van onze instructeur hadden we te horen gekregen dat ze op zaterdag in de buurt van Ko PhiPhi gingen duiken en dat dat wel de beste plaats in de buurt van Phuket zou zijn. Zaterdags dus weer erg vroeg uit bed omdat we al om half 8 opgehaald zouden worden. Met een busje werden we naar de boot gebracht. Het was 3 uur varen naar de duikplek, onderweg kregen we nog een keer uitleg en genoeg te drinken en fruit te eten. De eerste duik van die dag viel een beetje tegen omdat er 2 Russische meidjes bij waren die nog nooit gedoken hadden en dus in de zee nog uitleg moesten krijgen. Verder wel weer hele mooie vissen en koraal gezien. De tweede duik van die dag was top; gelukkig gingen die 2 schapen diet meer mee en konden we nu rielekst duiken met zijn vieren. Nog mooier koraal gezien, grote vissen, heeeeeeel veel kleine vissen bij elkaar en tot 14 meter diep geweest.
 
De rest van de week zijn we nog naar de zoo geweest waar we shows hebben gezien met krokodillen, olifanten en apen. Leuk om te zien maar niet zo leuk om te zien hoe lomp ze eiglijk met die dieren omgaan.
Onze laatste hele dag samen zijn we gaan olifant rijden. Ongeveer een half uur op een olifant gezeten en de rest van die dag kregen we nog uitleg over hoe ze die dieren opvoeden en alles aanleren, hoe ze aapjes leren kokosnoten plukken, hoe Thais koken werkt en hoe rubber wordt getapt (doe mij maar gewoon bier van de tap...)  
 

De dag dat Thea weer zou gaan hebben we niks speciaals meer gedaan, nog genoten van de laatste uurtjes samen en om 5 uur moest er dan toch echt afscheid worden genomen.
 
De twee weken waren veel te snel voorbij gegaan, lekker genoten, veel ge-rielekst maar toch ook veel gezien.

Toen we Maleisie verlieten en met de boot naar thailand gingen hadden we al snel besloten dat het eilandleven nog wel even vol te houden was! In Satun (Thailand) aangekomen kozen we vanaf een poster een eiland uit wat er wel erg mooi uit zag en regelde bij een stel net wat te stressige Thai-en ons vervoer naar Koh Lipe. Na een busritje van een uur en een boottochtje van 2,5 uur werden we zo'n 100 meter voor de kust van het eiland afgezet. Ja, midden in het water, waar je over moest stappen op longtail-boten die je dan voor 50 baht (1 euro) op het eiland afzetten.

De poster die we gezien hadden leek sprekend op het eiland, met strakblauw water, palmbomen, en een wit strand; WOW! Helaas bleek al snel dat zo goed als alle resorts vol waren voor de avond, dus moesten we in een tentje slapen. Helemaal zo slecht nog niet: de tentjes werden voor ons opgezet, er lag een (dun) matrasje in de tent en knipperende lampjes zorgden ervoor dat we ons bed 's nachts ook nog konden vinden!

's Avonds liepen wat over het strand en dronken een bucket bij de reggaebar met Loulou, die die dag haar verjaardag vierde. Met vuurwerk en een fakkelshow was het goed toeven!

Voor de volgende nachten kregen we gelukkig wel een bungalow te pakken, vlakbij het strand en hebben we snorkelend de zee verkend. De hele Nemo-cast kwam voorbij gezwommen, dus het was zeker mooi! Naast wat zwemmen, eten en chillen hebben we niet veel gedaan; heerlijk!

Na het eerste Thaise eiland gingen we met de boot en de bus naar Krabi, een flinke plaats op het vasteland. De eerste nacht sliepen we voor weinig geld in een best luxe kamer, met goede bedden, een balkon en een eigen badkamer! De volgende morgen hebben we de stad verkend en wat marktjes afgelopen. Ook vonden we een bijna net zo goed en nog goedkopere kamer in het centrum van Krabi. Na gegeten te hebben onder het genot van de film 'American gangster' ('nu in de bioscoop'), dronken we nog een biertje bij de Fu-bar en gingen we naar bed.

De volgende morgen/middag was het namelijk weer tijd om naar Koh Jum te gaan. Van horen zeggen (en nu ervaren) een van de laatste rustige eilandjes in het zuiden van Thailand. Om de dure ferry te omzeilen gingen we met songthaews, een soort pick-up truck die als bus werkt, naar een pier dichterbij het eiland. Vanaf hier bracht een kortere en goedkopere bootrit ons naar het eiland. Omdat bijna alleen lokale mensen deze route pakken was het een leuke ervaring. De songthaews rijden pas als ze redelijk vol (of overvol) zijn en comfort is niet inbegrepen.

Op Koh Jum aangekomen gingen we naar het zuidelijke deel van het eiland, waar wel wat bungalows stonden. Ook nu weer bleek alles vol te zijn maar konden we nog een open bamboehut krijgen aan/in zee; naderhand beoordeelt tot 'best bungalow on the island' (vooral door ons maar overtuigd aan anderen :-)) en hadden we voor de volgende dagen een simpeler, maar rustiger en goedkoper (2 euro per nacht per hutje) hutje gevonden. Hoewel de zee niet zo lichtblauw en helder was, was het toch erg lekker om even in af te koelen als het de hele dag 34 graden is! Voor de rest was het weer heerlijk genieten van de rust; geen wegen, geen auto's, een enkel brommertje en geen winkeltjes in de buurt.

's Avonds met wat locals en wat andere toeristen, vooral oudere mensen uit de tijd 'dat je nog verliefd kon worden op Thailand' nog een biertje drinken en dan was de dag alweer voorbij. Met de brommer hebben we het eiland eens goed verkend en naast de paar kleine dorpjes kwamen we op een paar heel mooie strandjes terecht waar het makkelijk genieten was!

Na Koh Jum keerden we terug naar Krabi via dezelfde route, maar besloten deze keer iets langer in de 'bus' te blijven sitten en uit te stappen in Ao Nang, een bekend strand ten westen van Krabi. Toen we daar aankwamen wilden we meteen weer weg! Veel te druk en veel te toeristisch. Gelukkig hadden we een aantal keer te horen gekregen dat Ao Ton Sai daar in de buurt lag en erg mooi zou zijn. Na een kort boottochtje kwamen we daar aan; een strand omgeven door torenhoge rostwanden van kalksteen op het vasteland. Doordat het strand helemaal was afgesloten met deze rotsen was er geen constante stroom en de enige mogelijkheid om er te komen is per boot. Hierdoor was het meer een eiland met de bijbehorende rust en vriendelijke mensen.

Terwijl de rotsklimmers de hele dag in de touwen hingen deden wij het weer s lekker rustig aan. Dagje relaxen, 's avonds lekker visje van de BBQ, Thijs goed ziek de dag erna, Tom goed ziek de dag daarna, maar al met al veel plezier, rust en genot gehad! Het was blijkbaar niet ongewoon om op deze plek ziek te worden; bijna iedereen die we spraken was er wel een keer ziek geweest...

Vandaag, woensdag 20 februari 2008, zijn we aangekomen in Phang-nga (niet te verwarren met het full moon party island) onze laatste stop voordat we de meisjes weer zien in Phuket!

's Avonds wilden we de nightmarket onveilig gaan maken dus gingen we op zoek. Na al een half uur gelopen te hebben hadden we nog geen markt gezien en spraken we twee spleetogen aan. Wij op ons beste Thais en zij op hun beste Engels... we begrepen in ieder geval dat de markt al gesloten was. Met wat gebarentaal vroegen ze aan ons of we een rondje wilden rijden met hun op de brommer door het dorp. Dus wij met zijn tweeen op de brommert achter hun aan rijden door het dorpje. We kwamen langs "de prachtige school, de machtige bank en het fantastische sportcomplex".

Terug in de hoofdstraat stelden ze voor om wat te gaan eten. Bij een klein straattentje dronken we een pilske en kregen we wat natte plekrijst, varkensdarmen en gebakken varkensvet te eten. Alleen de darmen waren niet alles (smaakten naar poep) maar de rest was niet verkeerd.

Ons deel van de rekening mochten we niet betalen, zelfs niet na goed aandringen. Aardige mensen! Daarna nog een blikje fris (jaja) gedronken op de kamer en naar bed.

De dag erna zijn we op tijd opgestaan en na wat winkeltjes gekeken te hebben zijn we met de Songthaew naar de Phung Chang cave gereden. Daar bleek dat de entree wat te duur was en hebben we dus de tempels buiten maar wat bekeken. Toen we terug liepen naar de weg kregen we een lift aangeboden naar het hostel, makkelijk dus.

Nu is het nog een uurtje wachten op de bus naar Phuket en gaan we 2 weken genieten van de luxe (because we need al holiday for our drinking-holiday...).

De komende weken zal de site dus wat rustig zijn...

Vanuit Maleisie zijn we doorgereisd naar Thailand, waar we eerste een paar dagen op het prachtige, maar iets te toeristische Koh Lipe zijn geweest. Hierover de volgende keer meer. Lees eerst maar eens onze avonturen in Maleisie!

We hebben ook weer nieuwe telefoonnummers! Zie de gebruikelijke kolom aan de rechterkant.

Geniet van het weer, dat doen wij ook!

Omdat we wel weer genoeg thee gezien, gezopen en geplukt hadden, besloten we 's middags richting de eilanden aan de westkust van Maleisie te gaan. Onze Duitser bleef achter en dus reisden we met z'n 5en verder. Om 2 uur zou de bus vertrekken, dus waren we tegen 3 uur op weg; je raakt gewend aan de Maleisische/Aziatische gewoontes... Onderweg naar Georgetown op het eiland Penang zagen we 3 ongelukken (!) en zover rijden was het niet eens! Ze rijden hier dan ook met een rijbewijs wat je thuis uit kan printen, bij wijze van dan, en een rijstijl van een dronken aap. Onze buschauffeur was niet veel beter, maar gelukkig zaten we in een grote, stevige bus...

Na veel te veel stops op de meest rare plaatsen om mensen op te halen en af te zetten kwamen we toch veilig aan in Penang. Omdat we op de verkeerde plek uitgestapt waren met de lokale bus naar Georgetown was het iets verder lopen dan verwacht in de regen met de steeds zwaarder wordende rugzakken. Net voor het hostel dat we op internet gevonden hadden werden we uitgenodigd bij een ander Guesthouse om daar te slapen. De kamer was nieuwer, schoner, mooier en goedkoper dus besloten we daar te blijven. Nog ff een hapje eten, het was ondertussen 10 uur geweest, en op tijd naar bed.

De volgende ochtend vertrokken we naar Pulau Langkawi, een 'tax-free' eilandengroep vlakbij Thailand. Met de ferry gingen we van Georgetown naar Butterworth op het vasteland, toen met de bus naar Kuala Kedah en weer met de ferry naar Langkawi. Het was ondertussen weer donker geworden toen we aankwamen op het eiland. Omdat er geen openbaar vervoer op het eiland was, pakten we een taxi naar een plek waar wel wat hostels zouden zitten. Als snel bleek dat de taxi-chauffeur eigenlijk geen taxi was, hij niet de hele avond braaf aan de cola gezeten had en moeite had zijn ogen open te houden. Dit leidde tot paniek bij de dames, dus stopten we met een wc-smoes bij een ziekenhuis (toevallig hoor, er was nog niets aan de hand). We besloten toch maar door te rijden, maar Thijs ging voorin zitten om de dronken/stonede man wakker te houden. Met een hoop geouwehoer lukte dit wel aardig en we kwamen toch veilig aan bij een guesthouse vlakbij het strand. Na een hapje eten liepen we een stukje over het strand waar we voor het eerst kennis maakten met de 'Babylon mat lounge'; een klein barretje aan het strand met strandmatten, fakkels, reggae-muziek en 'buckets' (emmertjes met cocktails!). Zeer rielekst!

Na lekker uitgeslapen te hebben gingen we naar het strand, waar we aan het begin van de middag (dat komt daar niet op een uurtje) met een bootje naar een ander eilandje gingen. Met alleen een barretje en wat hangmatten was dit een onbewoond eiland, waar we zonder problemen de hele dag volmaakten; beetje zwemmen, beetje snorkelen, beetje bier drinken, naar een verlaten strandje lopen en chillen in een hangmat, niks mis mee!

Na een praatje met de 'eigenaar' (La'an) bleek dat we er ook konden slapen, dus hadden we meteen een plan voor de volgende dag! Met zonsondergang keerden we terug naar het hoofdeiland, waar we na een douche gingen eten bij Debbie's Place. Na al die rijst en noodles hadden we wel eens zin in een westerse maaltijd. Gelukkig had Debbie, de Maleische eigenares met anderhalve arm, de beste special burger met echte mayonaise! Echt heerlijk! Na het eten besloten we nog maar eens een bezoekje te brengen aan de Babylon mat lounge, omdat Linda en Anco hun eigen weg weer gingen (niet iedereen heeft de luxe maandenlang weg te blijven) en daar moesten we een emmertje op drinken natuurlijk.

De volgende morgen zouden we eigenlijk om 10.30 met de boot naar het eiland gaan om een jungletrekking te doen, op zoek naar een oude waterbron, en daarna op het eiland te blijven slapen. Helaas was het de avond ervoor wat laat geworden en kwamen we om 12 uur op het strand aan. Daar zat alleen 'captain sparrow' (je herkent hem vast wel op de foto). 'We have a bit of a hangover, so we go later' betekende dat we om half 3 op de boot stapten naar het eiland. De hele dag een beetje chillen, genieten van het lekkere eten van de chef en vuur stoken; helemaal niet verkeerd. We sliepen de nacht in een tentje op het strand wat in de ochtend al snel te heet werd, dus stonden we op tijd op. Na een heerlijk ontbijtje hielpen we La'an mee met het wegkappen van wat bosjes en het opstoken ervan en het uitbreiden van het strand om het er wat mooier uit te laten zien. Lunch, bier, diner, bier, vooral alles werd gezorgd!

We gaven de beste mannen een kleine (schade)vergoeding en we gingen weer terug. s' Avonds nog een keer genoten van Debbie's burger en ingechecked in een ander hostel. Daar maakten we nog kennis met een kerel uit Delft die daar al een paar jaar werkte. Via hem konden we de dag erna ook makkelijk een scooter huren. Samen met Ben de Canadees, Eli de Australische en Loulou reden we met 80 km/uur naar een kabelbaan met uitzicht over het hele eiland. Weer beneden gingen de dames winkelen en de mannen crossten met snelheden van 110 km/uur het eiland rond. Op een afgelegen strandje aten we nog een heerlijke Tom Yam soep en net voor het donker waren we weer terug bij het hostel. Tijd voor diner, dus tijd voor Debbie's burger onder het mom van 'Never change a winning team'!

Na het eten reden we nog snel even naar de Tax-free shop voor een flesje whisky om onze laatste avond in maleisie te vieren en gingen redelijk op tijd naar bed wat om 8.30 kwam de taxi ons al weer ophalen...

Vanuit het hostel waar we sliepen in Kuala lumpur hebben we een georganiseerde tocht geboekt om naar de oudste jungle ter wereld te gaan: Taman Negara. Eerst hadden we geprobeerd alles zelf te regelen maar na 3 keer naar een verkeerde busterminal gestuurd te zijn om een bus te reserveren hebben we het opgegeven en hebben we voor de makkelijkere weg gekozen.

's Morgens werden we om half 8 bij ons hostel opgepikt om naar een hotel gebracht worden vanwaar de bus zou vertrekken. Na natuurlijk weer minstens een half uur gewacht te hebben reden we dan eindelijk aan. Na een paar uurtjes rijden kwamen we aan in Jerantut waar we ons inschreven en het permit kregen om het Nationaal park in te mogen. Na een lekkere lunch stapten we weer in een ander busje. Na een kort ritje kwamen we aan in Kuala Tembeling waar we ons klaar maakten voor een boottochtje van 3 uur de jungle in. In de bus hadden we al 3 andere Nederlanders onmoet waarmee het erg gezellig was. Twee van hen (een jongen, Anco en een meisje, Linda) kwamen uit Groningen en nog een ander meisje (Loulou) kwam uit Soest. Voordat we op de boot stapten kwamen we nog aan de praat met een Duitser (Martin) die het ook wel gezellig leek om met ons mee te gaan de jungle in.

Aangekomen in Kuala Tahan kregen we het programma voor de komende 2 dagen en liepen we met zijn 6en naar onze kamer. De kamer was erg simpel maar we hadden gelukkig wel airco.

's Avonds stond een night jungle tocht op het programma. De gids probeerde ons nog bang te maken door zogenaamd geesten op te roepen. Tijdens de wandeling van een uurtje zagen we vooral insecten en een lichtgevende paddestoel. Bij een uitkijkhutje spotten we nog een stuk of 10 herten en zelfs een wilde kat.

Terug bij het hostel dronken we nog een pilske en gingen we op tijd slapen.

's Morgens liep de wekker vroeg af omdat het een drukke dag zou worden. Na een lekker ontbijt werden we met een bootje een stukje stroomopwaarts gebracht om over de hoogste en langste hangbrug ter wereld te gaan lopen. De hangbrug hing op het hoogste punt 40 meter boven de grond en was in totaal 500 meter lang. Een mooie ervaring om er overheen te lopen. We liepen met de gids verder de jungle in om zwetend, heel erg zwetend, bij een lookout aan te komen. Hier hadden we een fantastisch uitzicht over een groot gedeelte van het park.

Rond een uur of 1 in de middag kregen we weer lunch en moesten we ons klaar maken om nat te worden. Omdat we nog 2 uurtjes vrije tiijd hadden liepen we illegaal een resort op waar we het zwembad in doken.

Halverwege de middag gingen we met de boot de rivier op om via stroomversnellingen bij een jungledorpje aan te komen. Na een hoop gespetter kwamen we helemaal doorweekt bij het dorpje aan. Hier leven nog de originele bewoners van Maleisie; de Orang Asli stam worden ze genoemd. We kregen te zien hoe de mensen hier nog op een originele manier leven. Net zoals in het Prehistorisch dorp in Eindhoven zagen we hoe er op een primiteive manier vuur gemaakt moet worden. Ook zagen we hoe ze pijltjes maakten en mochten we een keer schieten met een blaaspijp, raak. Kunnen ze in Eindhoven nog wat van leren!

Terug bij het hostel gingen we douchen. Moe van de zware dag kregen we oor de laatste keer eten en hadden we 's avond vrij. Omdat de mannen uit ons groepje nog wel een keer terug naar de lookout wilden trokken we weer de stevige stoute schoenen aan en pakten voor 1 Rm (20 eurocent) de boottaxi naar de overkant van de rivier. Omdat we er achter kwamen dat ons permit nog in het hostel lach moesten we ff regelen dat we toch het park in mochten. Als je gepakt zou worden zonder permit op zak zou je een boete kunnen krijgen van 2000 euro of zelfs 3 jaar gevangenisstraf. Gelukkig mochten we voor deze keer zo de jungle in maar kregen we wel mee dat we uit moesten kijken voor slangen en schorpioenen. Bij de lookout zagen we weer de herten maar verer niks bijzonders.

De volgende dag stapten we op de bus om richting de Cameron Highlands te gaan. We reden terug via Jerantut waar we over moesten stappen op een ander busje. Na een ritje van weer een paar uur hadden we pauze en konden we onze meegekregen lucht op eten: koude rijst met kip (toch nog best lekker eigelijk). Weer moesten we overstappen in een nog kleiner maar wel rielekster busje.

In Tanah Rata (in de om de thee bekende regio Cameron Highlands) werden we bij een hostel afgezet en kregen we een bed in een 12 persoons dorm.

's Avond werd er nog een potje poker gespeeld en dronken we wisky-cola.

Na eerst lekker uitgeslapen te hebben pakten we een taxi om de theeplantages te gaan bezichtigen. Leuk, leuk, leuk. Thijs vond het nog nodig om met die Duitser over de veel te steile en gladde hellingen te lopen. Tom dronk "een overheerlijk kopje een of ander speciale thee" met de rest van het tijdelijk gezelschap. "Doe de volgende keer maar gewoon koffie".

Omdat we de taxi terug eigelijk wel te duur vonden en na onze liftverhalen over Nieuw-Zeeland moesten we natuurlijk wel ff laten zien dat we hier gespecialiseerd in waren. Dus langs de weg met de duim omhoog en na 5 minuten stopte er al een gaar busje en konden we met zijn zessen instappen. De chauffeur hing met zijn goeie arm uit het raam om met zijn stompje aan zijn andere arm te sturen. De achterklep kon wel naar beneden maar niet dicht terwijl we gewoon achterin zaten.

Terug in het dorp zagen we dat er op straat flink reclame gemaakt werd voor een gsm provider (kan de naam helaas niet noemen ivm reclame). We maakten nog enkele maffe foto's met de mensen daar in de blije pakjes (tja, zie foto's).

Van Australie naar Singapore en momenteel in Kuala Lumpur. Jazeker, de heren zijn weer onderweg en hebben een teken van leven achtergelaten; "Een weekje maleisie en dan eilandhoppen in thailand!"

Check die foto's in het fotoboek én de sectie per land onder Maleisie! 

Met een kleine vertraging van een half uur vertrokken we om half 2 snachts van Darwin naar Singapore waar we tegen half 5 lokale tijd aankwamen. Op internet hadden we een hostel gezocht die 24 uur check-in had, dus dat moest wel goed komen! Met de taxi werden we afgezet bij het hostel, moe van de reis, toen bleek dat 24-uurs checkin onbemand was en alleen met boeking vooraf werkte :s... Omdat we geen zin hadden ver te sjouwen met de spullen en midden in de ancht op zoek te gaan in een grote onbekende stad gingen we naar het eerste hotel wat we zagen en checkten daar in; geen beste start van azie dus...

De dag erna kwamen we met een aardige omweg bij het Skyorchids hostel aan in een oud(er) gedeelte van Singapore. Meteen kregen we een goede indruk met vele kraampjes en buiten-eettentjes. Een bezoekje aan het Swissotel, zodat we de skyline (en dus de stad) eens konden bekijken en het was weer tijd om door te gaan naar het echte Azie; Maleisie!

Met de bus staken we eerste de grens aan de kant van Singapore over om vervolgens bij Johor Bahru Maleisie in te gaan. 2 dagen ervoor was het invullen van een formulier afgeschaft dus met een scan en een stempel was het gedaan en konden we doorlopen. We besloten naar Footloose Homestay te gaan. Een hostel waar we op internet iets over gelezen hadden. Bij toeval bood de taxichauffeur waar we wel naar luisterde dit net aan en na een kort kruisverhoor om er zeker van te zijn dat hij het echt wel kende, kwamen we aan bij een gaar huisje. Bob marley muziek, een stuk of 10 katten, een gare (bad)kamer: prima dus! Voor 3 euro per nacht kan je niet veel klagen he!

In Johor Bahru is verder niet veel te beleven, maar met wat hulp van de hosteleigenaar konden we hier mooi onze route door maleisie uitstippelen. Omdat ze hier in de stad 'Duty free zones' hebben konden we goedkope drank ahlen voor bij de BBQ die avond :D. Na een paar nachten bracht Hakimi (de eigenaar en hij lijkt nog op Hakim van sesamstraat ook!) ons naar de bus terminal. daar kochten we voor 3 euro een kaartje in een ontzettend luxe bus die ons in 2 uur naar Melaka bracht. Melaka is nog zo'n 150 jaar van de VOC geweest, dus moesten we natuurlijk wel een bezoekje brengen aan een oud (nagebouwd) schip, the 'stadthuys' en de heeren street!

In het hostel ontmoetten we een Engelsman die in Singapore woonde en werkte en net een huis gekocht had aan het strand in Melaka (natuurlijk voor bijna niets). Vol trots liet hij ons zijn huis zien en dronken daarna een biertje op een terrasje aan zee. sNachts liepen we nog even over de nachtmarkt in Chinatown; erg mooi met alle lichtjes, muziek en sfeer!

In de ochtend besloten we de spullen weer te pakken en naar Kuala Lumpur te gaan. Met de lokale bus, het leek meer een tank, en een chauffeur die er veel plezier in had reden we met een aardige omweg naar de bussen. Voor 2 euro zaten we comfortabel in de bus naar de hoofdstad die ons in 2 uurtjes in het centrum van Kuala Lumpur afzette. Na wat gezoek kwamen we bij een klein, best gaar, maar vriendelijk en goedkoop hostel; 3 euro per nacht inclusief dakterras!

De volgende dag besloten we naar de Batu caves te gaan, een inmense grote grot met een plafond van wel 100 meter! Voordat je de grot in kan loop je langs een goudkleurig beeld van een hindu god van 42 meter (de hoogste van hem in de wereld) en moet je een trap op met 272 treden (en dan staat er ook nog een bordje met 'No exercise'!). Het idee is verder indrukwekkender dan de grot zelf, maar het was wel de moeite waard en de apen maken ook iets goed!

Op de heenweg hadden we een taxi geregeld voor 8 euro, die ons voor hetzelfde bedrag terug zou brengen. Maar op de afgesproken tijd was er geen taxi en we hadden de heenweg nog niet betaald... Na een half uurtje wachten besloten we maar een andere taxi terug te nemen. De Indisch-Maleisische taxi-chauffeur was erg vriendelijk en bracht ons naar een plek waar je erg goede Tom Yam soep kon eten (waar we al een tijdje naar op zoek waren). We boden de driver ook een kop soep aan en voor 5 euro hadden we met zun 3en erg goed gegeten en gedronken!

Hij zette ons af bij de skytower waar we de zonsondergang gingen kijken en dus Kuala Lumpur bij dag en nachtlicht goed konden zien! Vooral de Petronas Towers zijn zo gemaakt dat ze snachts erg veel licht geven; echt vet!

Zo nu hadden we de stad wel gezien, maar helaas was het zondag en moesten we nog wachten tot de Thaise ambassade open ging (de dag erna dus). We willen namelijk langer blijven dan eigenlijk mag en dan heb je een ander visum nodig. Maandagochtend naar de ambassade waar we moesten 2 uur moesten wachten om binnen een minuutje weer buiten te staan! Morgen kunnen we het visum oppikken en eindelijk de grote steden achter ons laten! op naar de jungle...

Zie in de contactbox rechts.

Meteen even de tijd om wat extra informatie te vermelden:

Toen we in Australie waren en alle spullen weer hadden ingeladen omdat we de bus verkocht hadden, besloten we dat we sommige kleren niet meer konden gebruiken.

Zo goed als wij zijn hebben we onze overige (winter)kleren bij elkaar gepakt en aan een groepje aboriginals in een park gegeven! Aan hun reactie te merken waren ze er heel blij mee (Ookal zagen ze wel snel dat de broek van Thijs wat aan de grote kant was...). Zo, hebben we toch weer een goede daad gedaan :-D

Er is weer een bak leesvoer met de avonturen van Tom en Thijs op de site gegooid! Pak dus uw leesbril en geniet met ons mee. Sit down and relax! No worries at all!

Respect the Dream!

De groeten van Tom & Thijs!

Na een keer uitgeslapen te hebben, reden we op zun gemak naar de Katherine Gorge, waar de rivier door een soort diepe kloof stroomt. Het water stond nu op 6 meter, wat de week ervoor 15 meter was! Na een kort tochtje kwamen we helemaal bezweet bij een lookout aan waar we een mooi uitzicht hadden en zelfs een krokodilleke zagen! We reden weer verder en brachten de nacht door in het Litchfield national park, een 70 kilometer van Darwin af. Daar konden we weer s lekker stoken wat resulteerde in een 2,5 meter hoog kampvuur; mooi man!

De volgende morgen gloeide de kolen nog flink en besloten we het vuur weer wat op te stoken en stokbrood te bakken! (Dat was lang geleden!). Na dit heerlijke ontbijt reden we naar een paar watervallen in de buurt waar we konden zwemmen: heeeerlijk! Jullie zullen vast jaloers zijn. We brachten nog even een bezoekje aan termietenheuvels, die tot wel 6 meter hoog waren! Daarna reden we door naar de Adelaide river, waar we de volgende dag springende krokodillen konden zien! Op de parkeerplaats van de boottochtorganisatie bleven we slapen...

totdat we na een uur in bed te liggen echt gek werden van de vele mosquito's! Niet gek als je bedenkt dat we bij een modderige rivier stonden in het midden van 'wetlands' met een aardig tropisch temperatuurtje. We besloten een plek op te zoeken waar we wel konden slapen, dus reden we weer 30 kilometer terug naar Humpty Doo, waar we ergens achteraf een plekje vonden zonder al teveel muggen.

De volgende morgen reden we weer terug en gingen met een boot de rivier op. Een echt Ozzie-vrouwtje vaarde ons over de rivier langs de krokodillen die ze met een stuk varkensvlees aan een stok uit het water liet springen! Ze kende alle krokodillen daar bij naam en liet merken dat ze er heel erg mee begaan was. Na nog een zeearend en wat birds of prey te hebben gevoerd gingen we weer terug. Het was weer een mooie ervaring!

Eindelijk kwamen dan aan het eind van de middag aan in Darwin, waar we in alle hostels een flyer van onze bus ophingen en aan de haven een mooi plekje vonden om te slapen. Eigenlijk wilden we op een caravanpark staan, maar de recepties waren allemaal al dicht, dus deden we dat de dag erna. Op tijd reden we de dag erna naar een caravanpark, zodat we konden douchen, de bus opruimen en een bietje wassen en onze kleren eens een keer uit konden wassen. In de middag hadden we al 2 mensen die naar de bus kwamen kijken! Een meisje moest nog een resigenoot zien te vinden en Anton de Duitser wilde de volgende morgen wel eens een proefritje maken.

's Avonds aten we kangaroe van de barbi en kregen nog gezelschao van een Ozzie uit het leger van een jaar of 40. Hij liet ons een 'pickled onion' proeven die volgens hem extreem pittig waren! Met een 'Mwa, it's pretty good' gaven we hem een chilipepertje; "That is wrong man!" was zijn reactie, hehehe. Na een half uur geklaag, gebrand en gezweet hebben we nog tot een uur of 2 in en rond het zwembad van de camping gehangen, gesprongen, gezeten, gelopen, gedoken en gezwommen.

De proefrit werd een succes, 2 Duitse jongens kochten de bus, we hadden nog een mooie avond uit met hun in Darwin Shitty Centre. In het internetcafe verzetten we ons ticket naar Singapore zodat we (nu, zondag 20 januari) vanavond nog wegvliegen! Eej, OZ houdoe en bedankt en de groeten van jos!

Omdat we heel wat zouden moeten rijden liep onze wekker om 6 uur 'smorgens af en gingen we er om half 7 al uit. Na een goeie kop koffie konden we dan uiteindelijk om half 8 aanrijden. Na een rit van een uur ofzo kwamen we aan in Charters Towers en was het tijd om te tanken. Toen we net bij de benzinepomp stonden zagen we dat we een slappe band hadden. Waarschijnlijk hadden we die daar net kapot gereden want van te voren was er niks aan de hand. Gelukkig was de garage die morgen nog wel open en konden we de band laten maken. De vakman aldaar kwam er achter dat die kneus in Townsville twee verschillende banden op de bus had gelegt (de breedte van de banden was anders). Tja dat hadden wij ook niet gecontroleerd... gelukkig merkte we er niks van tijdens het rijden en konden weer op pad.

Na een eind rijden zagen we in de verte een file...Maar toen we dichterbij kwamen zagen we wat er echt aan de hand was; een klein beekje was een rivier geworden en die stroomde nu over de weg. gelukkig zakte het water vrij snel en al snel konden eerst de 4-wheel drives, de vrachtwagens en de bussen er door heen. Na drie kwartier wachten was het water ver genoeg gezakt en konden wij er ook door heen rijden. er stond nog steeds zo'n 20 cm water over een afstand van 100 meter maar we hielden de voetjes droog.

Na 770 km gereden te hebben was het rijden genoeg geweest voor die dag en vonden we een slaapplaats langs de weg in Cloncurry. Na een schitterende zonsondergang en vele vliegende honden doken we op tijd het bed in omde dag erna weer vroeg op te staan.

Weer liep de wekker zo vroeg af en konden we dezelfde tijd als de dag ervoor aanrijden. Via Mt Isa (de enige grote plaats in de outback) reden we door naar Three Ways. Onderweg was het 40 graden, links en rechts van de weg strekken de vlaktes zich ver uit en de weg is zowat alleen maar recht. Het is niet zo als we verwacht hadden een echte woestijn, af en toe groeide er wel een boom en meestal wel wat struiken. Ieder kwartier kom je een auto tegen, soms vrachtwagens van 50 meter lang (de bekende road-trains) en iedere 150 km is er een benzinepomp. Na 780 km reden we in Three Ways een caravanpark op om weer eens een keer te douchen en om lekker rustig en veilig te kunnen slapen. Het koude water van de douches was warm maar het zwembad was goed te hebben.

De derde dag liep alweer de wekker om 6 uur af en konden we weer op pad. Na net 20 km gereden te hebben kreeg die verrekte bus het weer te heet en reden we rustig aan terug naar Tennant Creek om er weer eens naar te laten kijken. Bij een garage had een flippo ruim een half uur nodiug om erachter te komen dat hij niks kon vinden. Hij advizeurde ons om een andere radiatordop te halen iets verderop. Dit hielp wel een bietje zolang we niet harder reden dan 100 km/uur. Ach ja, boeiend, interessant, we hebben toch tiet zat.

Op zun gemak reden we verder. Ergens halverwege stopte we omdat Tom moest pissen toen Thijs snel achter het stuur kroop. Na 146 kilometer rechtdoor gereden te hebben ging de telefoon en belde Tom; "waar ben je heen?" 'O kut ja, Tom' met da rijden moet je ook zoveel tegelijk doen... Nee, flauwekul, Tom zat er wel bij maar had toen pas door dat hij eigenlijk helemaal niet aan het rijden was! Thijs had zijn persoonlijk record lange-afstand-rijden verbeterd met precies 100 kilometer (applaus)!

In Mataranka stopten we, omdat daar een thermal pool was midden in een soort oerwoud. Het was een beetje modderig omdat de rivier een week daarvoor flink overstroomd was geweest, maar het water was helder en heerlijk warm! Na dit opfrissertje reden we nog een klein stukje verder en bleven de nacht op een caravanpark in Katherine na weer 770 hele kilometers gereden te hebben.

Omdat er op straat heel veel bedelende, dronken en vaak irritante aboriginals zitten wil je niet in de stad staan om te slapen. Veel aboriginals hebben erg veel moeite om zich te mengen in de moderne samenleving wat veel problemen met zich meebrengt. Met het geld wat ze van de regering krijgen kopen ze vaak alleen maar drank en sigaretten; best sneu eigenlijk... :'-(

Het was weer tijd om iets verder naar het noorden te rijden, dus kwamen we in de middag aan in Mackay. Daar gingen we naar het informatiecentrum om te vragen of er een mooi nationaal park in de buurt was om te slapen en wat tips te krijgen over ons plan om door de outback naar Darwin te rijden. We kregen te horen dat het bijvoorbeeld niet verstandig is om te kamperen in een droge beek, omdat het door regen verder in het noorden 's nachts zomaar vol kan lopen zonder dat je regen voelt!

In het centrum vonden we een Chinees winkeltje met achterin een paar computers waar we even op internet gingen. Daarna reden we door naar het Cape Hillsborough nationaal park. We kwamen aan net voor het donker was en vonden een plekje vlakbij het strand. 's Nachts zouden er misschien weer schildpadden te zien kunnen zijn, maar in ieder geval niet toen wij op het strand waren...

 Toen we aan het uitbuiken waren van weer eens een geweldige maaltijd (geen idee meer wat, maar waarschijnlijk iets met kangaroe) vloog er bijna een flying fox, heul grote vleermuis, tegen Thijs's kop aan! Wannuh gekkuh! Met het geluid van dikke druppels regen op de bus vielen we in slaap om weer wakker te worden van 'lachende kookaburra's' (vogels die apengeluiden maken).

De volgende morgen reden we naar Airlie Beach. Vanaf daar worden veel te dure boottochten georganiseerd naar de prachtige Whitsunday Islands. Omdat we toch nog wel veel in Azie willen zien zat het duiken en cruisen er hier niet in dus reden we maar door naar Townsville. Hier aangekomen liepen we weer s illegaal een caravanpark op om een heerlijke gratis douche te pakken. We sliepen net buiten Townsville bij een restaurant/bar/goktent/bottleshop/zwembad achtig gebouwtje op de parkeerplaats. We kregen nog bezoek van 2 mensen die net afgewerkt waren, ze waren klaar met werken niet letterlijk afgewerkt zover we weten. Even later kwam er ook nog een jochie van 17 aanlopen die het huis uitgekickt was (voor de avond) omdat hij na een ruzie de auto van 40.000 dollar in de garage (!) in elkaar gereden had: das ook nie zo slim natuurlijk... De jongen ging met een taxi naar een maat en wij dronken er nog maar 1. Weer een urtje later kwam ook de manager goed zat het pand uitgestrompeld die het wel oke vond dat we daar bleven staan voor de nacht als we maar om 6 uur 's morgens weg zouden zijn (yeah right).

Na lekker uitgeslapen te hebben tot 11 uur zetten we een potje kofiie. de rest van de dag hebben we ons klaar gemaakt voor de Grote Tocht door de outback; 80 flessen water de man, noodrantsoen voor 3 maanden, 25 liter zonnebrand, 12 paar zonnebrillen, 2 vaten extra benzine op het dak (in plaats van de pooltafel), 8 grote hoeden en 14 petjes, 16 ventilatoren om in de bus op te hangen, 100 kilo ijsklontjes, 20 pakken tissues om het zweet weg te vegen en een appeltje voor de dorst. Maar goed dat we een trekhaak hebben! Helaas konden we nu nog maar 15 km/uur rijden, dus besloten we terug te brengen en het met 25 liter drinken en 2 maaltijden te doen.

Net voor we vertrokken reden we nog (net op tijd) naar een garage om de voorbanden te laten verwisselen en reden we door naar Woodstock, een 'dorp' van een benzinestation en 2 huizen, een 40 kilometer landinwaarts op de weg naar Dar'n.

‘s Morgens werden we zwetend in de bus wakker en doken dus snel de zee in. Na weer een beetje gevoetbald te hebben op het strand en tegen de flinke golven in hebben gesprongen gingen we nu echt op weg naar het great barrier reef. Via folders en flyers waren we te weten gekomen dat het in het plaatsje Seventeenseventy mooi was om een duikcursus  te gaan volgen. Daar aan gekomen bleek het weer erg tegen te vallen om dit te regelen. We hadden geen bereik maar bij een ressort konden we de duikschool toch nog te pakken krijgen. We kregen te horen dat al hun duikspullen mee waren met een privéboot en dat het een week zou duren voordat die weer terug waren. Het zou dus ook een week duren voordat we met de cursus konden gaan beginnen, daar hadden we dus geen zin in want zo veel was er daar verder niet te beleven. We reden door naar het Eurimbula National Park om daar op en campingground te gaan overnachten. En weer hebben we deze keer eerlijk geld in het bakje geduwd.  ’s Avonds hebben we rustig aan gedaan en omdat het begon te regenen zijn we redelijk op tijd gaan slapen.  

De dag erop reden we weer verder naar het noorden om ’s avonds in Yeppoon (bij Rockhampton) terecht te komen. Onderweg reden we langs de Tropic of Capricorn (de steenbokskeerkring) zodat we “officieel” in de tropen terecht waren gekomen! Op een parkeerplaats met bbq vonden we langs de zee een mooie slaapplaats.  Voor de dinsdag boekten we een cruise zodat we de hele dag met een catamaran langs paradijseilanden konden varen en konden gaan snorkelen.

De maandag hebben we Yeppoon bekeken en weer actief gedaan op het strand. ;s Avonds lekker kangaroo gebakken op de bbq en een paar pilskes gedronken. Dinsdag morgen liep om 8 uur de wekker af omdat de boot om 9 uur zou vertrekken. Na een kop koffie reden we naar de 10 min verderop gelegen haven en melden ons bij de boot. Met een “goeiemorgen” kwamen we aan boord en liet de Nederlander ons de boot zien. Jaja een Nederlander die al 25 jaar in Australie woonde en met zijn boot al zowat heel de wereld had rond gevaren. Met een lekker klein groepje van 12 man vaarden we de hele dag langs mooie eilanden waar we een paar keer de kans kregen om te gaan snorkelen. Bij het grote eiland in de buurt (Keppel Island) werden we afgezet zodat we daar 2 uur de tijd hadden om rond te kijken, wat een paradijs!!! Het was goed te hebben en 's avonds gingen we weer terug naar de parkeerplaats waar we al twee nachten geslapen hadden.

Cheers mates, het is even stil geweest rond de reisavonturen van T&T maar in die tijd hebben de mannen zich niet verveeld. 

Snorkelen in the reef, over een paradijseiland gelopen, 2500 km door de outback gereden in een paar dagen, gezwommen bij een grote waterval, 6m hoge termietenheuvels gezien en springende krokodillen, zeearenden en 'birds of prey' gevoerd! En dit alles bij een temperatuur tussen de 30 en 40 (!) graden...  

U begrijpt; fotoboek update tijd! Check die handel alsmede de "Alle T&T Foto's , Per Land sectie"

Na Brisbane zijn we weer de weg op gegaan om het grootste zandeiland ter wereld te gaan bekijken; Fraser Island. Na een paar uurtjes rijden kwamen we aan in Hervey Bay en gingen naar de "I" om te vragen wat het zou kosten om een 4-wheel drive te huren (er zijn geen wegen op het eiland) maar daar kregen we te horen dat het eiland gesloten was omdat er flinke stukken weg gespoeld waren door een cycloon. Omdat het nog wel enkele dagen kon duren voordat het eiland weer open ging besloten we verder door te rijden naar het noorden en kwamen we terecht in het plaatsje Bundaberg. Het was weer eens een keer tijd om te douchen en dus gingen we op zoek naar een caravanpark.

De dag erna hebben we een hostel gezocht omdat we in het caravanpark niks op hebben kunnen laden. Het hostel wat we vonden was een oud politiebureau met cellen dat omgebouwd was tot een backpackers hostel. Het "Cellblock Backpackers" had een zwembad, bar en een keuken waarin veel te weinig (werkende) gasstellen stonden. 

Overdag hebben we lekker rustig aan gedaan en hebben we  geinformeerd om een duikcursus te volgen. We hadden wel iets gevonden wat interessant was voor ons maar we zaten nog net niet in het great barrier reef en dus leek het ons een beter idee om het later te doen, als we daar wel zouden zijn. 's Avond in het hostel nog bij de bar gezeten maar omdat de meeste mensen daar de dag erna fruit moesten gaan plukken was het erg rustig.

Na uitgecheckt te hebben hebben we nog wat op internet gezeten en bij het infocentrum een tour geboekt om schilpadden te gaan kijken. De middag zijn we naar een strand gereden waar we lekker in de warme zee (24 graden...) hebben gezwommen, een bietje gevoelbalt hebben en verder alweer rustig aan gedaan hebben. Wa een mooi leven hebben we hier toch!

' s Avonds na het eten was het tijd om naar het Mon Repos centrum te gaan vanwaar de schildpaddentour zou beginnen. Omdat er zo'n 300 man en vrouw in de rij stond werd de groep in 5 groepen gedeeld. Op het strand waren vrijwilligers aanwezig die schildpadden aan het spotten waren als ze het strand op zouden komen om in de duinen eieren te leggen. In de tussentijd kregen we uitleg van de ranger. Al na een uurtje konden twee groepen het strand op om te gaan kijken naar de eerste twee schildpadden. Wij zaten in goep vier en mochten dus nog ff wachten.

Om elf uur waren we nog steeds niet aan de beur en omdat we al zo lang niks zaten te doen werden we door de ranger mee het strand opgenomen om te kijken hoe het spotten in zijn werk ging. Toen we net 100 meter op het strand hadden gelopen zagen we eens schildpad het water uit komen en konden we dus het hele "spektakel" meemaken. Eerst kroop de schildpad met een shild van bijna een meter naar de duinen om een goed plekje te zoeken, toen begon het met de achterpoten/flippers een gat te graven. (Precies 55 cm diep, 2 vuisten breed onderin en 1 vuist breed bovenin) Daarna was het tijd om de 130 eieren in het gat te leggen, net zo groot en plasticig als pingpongballen, het gat weer dicht te gooien en weer terug naar de zee te kruipen. Dit alles binnen een uur, dus valt niet tegen voor een schildpad.

Omdat de eieren bij hoge vloed weg konden spoelen groef de ranger iets hoger een nieuw gat, haalde de eieren uit de grond en liet ons meehelpen de eieren naar het nieuwe nest de verplaatsen. Mochten we toch maar weer meemaken! De ranger deed dit werk al vanaf het begin daar, zo'n 50 jaar geleden!

Om een uur of 2 's nachts reden we het park weer uit en vonden iets verder naar het noorden een plaatsje aan de kust, waar we 2 mensen op het strand zagen lopen, zoekend in de duinen, huh? Ook hier bleken de schildpadden eieren te leggen! Tom had het wel gezien, maar Thijs nam nog een kijkje en zag nog een schildpad hetzelfde ritueel afleggen; toch wel erg vet om te zien...

Voor degene waar we het nog niet tegen gezegt hebben, en voor de rest gewoon nog een keer: de beste wensen voor 2008. Maak er een fantastisch jaar van, net als wij al doen!

Back to the story:

Vrijdag 's avonds zijn we weer aangekomen in Sydney waar we onze Van geparkeerd hebben aan de rand van een villawijk bij Sharkbay. De avond hebben we eigelijk niks meer gedaan omdat er niks te doen was en omdat we pas redelijk laat hadden gegeten.

Omdat we van Sydney nog niet veel hadden gezien zouden we zatedags de stad in gaan om de stad eens goed te gaan bekijken.

Na de bus weer bij het hostel in Manly neer gezet te hebben zijn we met de ferry naar het centrum gegaan. Het dagje Sydney is samen te vatten als een grote stad met als enige twee hoogtepunten (voor ons dan) de Harbour Bridge en het Opera House. Verder is het eigelijk maar weer gewoon een grote stad met veel drukte en rare mensen.  

Zondags zijn we met de bus naar North Head (in Sydney) gereden om foto's van de bus te maken zodat we een flyer konden maken om hem te koop te gaan zetten. De rest van de dag hebben we niet veel meer gedaan dan een beetje chillen en de flyer in elkaar knutselen.

Maandag was het tijd om met Juoni, een Finse backpacker die we ontmoet hebben in Manly, scandinavische kerst te vieren! In zwemborek en met muziek, kerstmutsen en wat bier hebben we de hele dag op een strandje gefeest met zon, zee en palmbomen; ook mooi!

Na dit enerverende dagje besloten we weer naar het noorden door te reizen en na een flink eindje rijden kwamen we aan het eind van de middag aan in Crescent Head, een heel klein plaatsje met mooie kliffen en een groot strand. Dit was ongeveer halverwege de weg naar Byron Bay waar we de volgende dag aankwamen. In Byron Bay was het meteen duidelijk dat dit een heel toeristisch backpackerstranddorp was. Toen we op zoek gingen naar een infocentrum en eindelijk de auto geparkeerd hadden kwamen we wat bekenden tegen die we in Manly ontmoet hadden (Matt & Jasmine)!

 's Avonds hadden we na lang zoeken een mooi plaatsje gevonden in een nationaal park, midden in het regenwoud. Daar maakten we ons kerstdiner klaar met een heerlijke zeevruchtensalade vooraf en als hoofdgerecht een overheerlijke kangaroebiefstuk met gebakken aardappeltjes en bloemkool, overgoten met een pepersausje, mmmm! Het nagerecht, bestaande uit pannekoeken met banaan, geflambeerd met whisky en afgeblust met room, hebben we de dag erna als ontbijt gegeten... Dit ontbijt konden we helaas niet op dezelfde plek eten, omdat we net op het moment dat we onze kussens raakte weer werden wakker gemaakt door de rangers die ons duidelijk maakten dat het een duur grapje kon worden om de nacht te blijven: 220 dollar pp...

Dus maar weer de kleren aan en op zoek naar een nieuw plaatsje, het was gelukkig pas een uur of 11. Midden in een woonwijk vonden we wel iets aardigs en de dag erna gingen we eerst maar s op zoek naar een nieuwe plek waar we konden blijven. Zo zie je nog s iets van de omgeving...

Terug in het centrum dronken we een biertje met Matt en gingen we 's avonds eens een kijkje nemen in de plaatselijke bar.

De dag later zijn we een stukje het binnenland in gereden om op een camping in een Nationaal park te gaan staan. Hier moest je per persoon $3 in een zakje doen en in een bakje gooien. En dit hebben we nog gedaan ook! Goed he! 's Avonds konden we voor het eerst een kampvuur stoken en weer eens lang buiten zitten. In de morgen werden we wakken en zagen we Kockaburra's (een soort brutale ijsvogels die apengeluiden maken) en leguanen van wel een meter lang.

Na bij de watervallen gekeken te hebben zijn we een stuk door het park gereden. We wisten niet dat het pad een dry-weather-access-road was en dit hebben we gemerkt ook: na een paar kilometer kwamen we een kleine heuvel niet meer op omdat het te modderig was en dat we wegslipten. Dus met Thijs achter op de bumper probeerden we naar boven te rijden. Na een hoop geslip en geglibber lukte het uiteindelijk toch nog. Een stukej later kwamen we het volgende probleem tegen. Er lag een grote tak van een boom op de pad en omdat het er langs te blubberig was konden we er niet omheen. Gelukkig hadden we nog een zaag bij (die we gebruikt hadden voor het verbouwen van de bus) en konden we de tak doormidden zagen. De rest van het pad (zo'n 30 km) kwamen we (jammergenoeg) geen problemen meer tegen en kwamen we weer op de harde weg terecht.

Tegen de avond kwamen we aan in Surfers Paradise, een kustplaatsje net voor Brisbane. Aan het strand parkeerden we onze bus waar we de nacht doorbrachten.

De dag erna reden we door naar Brisbane waar we nieuw jaar zouden gaan vieren. In een park dicht bij South Bank hadden we een mooi plaatsje gevonden om een paar dagen te kunnen blijven staan. Rustig aan de rivier, aan een parkje en toch dichtbij het centrum. Eerst wilden we nieuwjaar vieren in een park waar verschillende optredens zouden zijn en het grote vuurwerk van Brisbane, maar toen we daar 's avonds aankwamen bleek het toch iets te veel familie georienteerd te zijn en besloten we maar naar een club in 'the valley' te gaan. De eerste club die we probeerden was de Beat megaclub: 5 zalen en tot 7 uur open! Op het eerste gezicht heel mooi, maar al snel kwamen we erachter dat de mensen toch wat apart waren... Toen bleek dat de tent meer bedoeld was voor 'emo's' (alto's) en homo's. Al heel snel stonden we dus alweer buiten en hebben we wat rondgevraagd naar een goeie club: het werd The Met, waar we de hele avond/nacht gefeest hebben! Ook dit was weer erg gezellig, maar zonder vuurwerk en vrienden/familie om je heen heb je toch niet echt besef van de feestdag...

Om een uur of 7 lagen we weer in de bus en hebben we de hele dag uitgebrakt om daarna de stad weer te verlaten en op weg te gaan naar The Great Barrier Reef!

Wist je dat...

- Er meer papegaaien in OZ zijn dan duiven op de dam

- Kangaroevlees hier net zo duur is als gehakt

- Kangaroe niet alleen heel erg gezond is maar ook erg lekker, heel erg lekker zelfs

- Manly, hier the place to be is in Sydney

- Een dagboek bijhouden een weektaak is

- Je heel rielekst wordt hier

- Er hier een fietspad loopt langs de snelweg

- De bus 1:500 loop (op olie)

- Een ticket naar Singapore $0 kost (ex. tax)

- We met NYE in Byron Bay zijn

- We de reis af gaan sluiten in Finland

- We een top Xmasfeest hebben gehad op het strand

- Een palmboon als danspaal gebruiken dan geen goed idee is

- Fishermansfriend (je weet wel die snoepjes) in Vodka gooien geen goed ideen is

- Kangaroe nog steeds lekker is

- We minimaal een kilo voer eten per dag en nog steeds niet aankomen

- Het weer hier eigelijk wel tegenvalt, ooit moeten we zelfs een lange broek aan...

Nadat we Sydney een beetje bekeken hadden zijn we de volgende dag op pad gegaan om maar eens werk te gaan zoeken voor een week of 2. Tom vond het wel leuk om iets in de metaal te gaan doen en we hadden ook gehoord dat het wel redelijk goed kon verdienen hier. Dus op zoek naar metaalbedrijfjes. Aangekomen op een klein industrieterein in Brook Vale kregen we bij alle bedrijfjes te horen dat ze al genoeg mensen hadden en dat de zomervakantie al bijna voor de deur stond. Tja die mensen hier hebben zomervakantie met kerstmis...vaag! Na een paar uurtjes rondvragen (en na ons telefoonnummer te hebben achtergelaten) hebben we de moed maar opgegeven en zijn we op zoek gegaan naar een plaats om onze Van te parkeren. We kwamen terecht bij een hostel in Manly (een wijk in Sydney) waar we 1 bed hebben geboekt. Zo konden we alles weer eens een keer opladen en toch allebei een keer douchen. Tja we zijn toch backpackers he...

Het hostel bleek erg gezellig te zijn doordat iedereen 's avonds in de "tuin" (een soort binnentuin of balkon-achtig iets) bij elkaar zat om een uur of 11 met zijn allen (een man en vrouw of 30) op stap te gaan. Na 5 dagen illegaal van het hostel gebruik te hebben gemaakt (we sliepen wel in onze Van langs de weg) besloten we maar weer verder te gaan met werk zoeken want daar kwamen we eigelijk voor... Omdat de advertenties in het hostel geen uitkomst boden voor ons moesten we maar ergens fruit gaan plukken.

Nadat we 's avonds zo'n honderd km uit Sydney waren gereden, op weg naar Orange (naar het westen), moesten we wel ergens langs de weg stoppen omdat het veel te mistig was om te rijden. In de morgen zagen we dat we terecht gekomen waren in het dorpje Wentworth Falls. Zoals uit de naam al op te maken valt hebben ze hier watervallen... en die waren best mooi. Omdat het tourisme hier eigelijk allemaal net iets te veel is, is alles allemaal wel mooi, maar toch niet "Je van het".

Na na nog eens 150 km rijden (tja je moet iets voor da werken over hebben) kwamen we aan in Orange. Dit is the place to be for fruitpicking. Omdat we geen workingvisa hebben viel het nog niet mee om een bedrijf te vinden dat ons wilde aannemen. Bij het eerste grote bedrijf kregen we te horen dat het andere jaren wel makkelijk kon zonder visa maar dat er dit jaar streng op zou worden gecontroleerd, de bedrijven zouden dan boetes kunnen krijgen van $65.000 per persoon!!!

Maar gelukkig werden we via via toch doorverwezen naar een bedrijfje waar we aan de slag konden om kersen te gaan plukken. Omdat het werken ons erg tegenviel (we moesten om 7 uur 's morgens al beginnen, tot wel 2 uur 's middags!!!) hadden we het na drie dagen al wel weer gezien en hadden we met zijn tweeen een luttele $350 (ongeveer 200 euro) verdiend. In de omgeving hier viel verder niet veel te beleven dus na illegaal gedoucht te hebben bij een caravanpark gingen we weer op weg terug naar Sydney. Deze keer niet om te feesten maar om de stad zelf eens goed te gaan bekijken.

Vanuit Cooma besloten we een binnendoorweggetje te pakken in de richting van Sydney. Het asfalt hield al snel op en we kwamen op en gravel road terecht. Onze Ven was hier eigenlijk niet voor bedoeld, maar op die manier zie je vaak de mooiste dingen! Na een half uurtje flink hobbelen kwamen we aan bij de Cascades, in het midden van een groot bos. Dit waren grote rotsen/stenen waar een stroompje doorheen liep met mooie watervallen en stroomversnellingen! Ondanks de bruine kleur van het water was het toch wel heel mooi om te zien...

Voor de terugweg vroegen we de weg aan wat kampeerders daar die allemaal met een 4WD Jeep daar waren en ons dan ook wat raar aankeken toen we met onze bus aankwamen. Ze raadden ons dan ook af om al teveel binnendoor te rijden, omdat je dan riviertjes over moest steken en modderige paden tegen zou komen; in Australie betekent een 4WD weg ook echt alleen 4WD! Dus reden we dezelfde weg weer terug het bos uit met foto's van de gedetailleerde kaarten van de kampeerders om de weg naar de kust te kunnen vinden. Onderweg speelde we nog een snel potje kaarten met Mr. Wombat en kwamen na een paar honderd kilometer aan bij Batemans bay, een plaatsje aan de kust.

Vanuit het picknickveldje waar we bleven slapen hadden we uitzicht op de baai met zeilbootjes en overal pelikanen op de lantaarnpalen! In de openbare WC daar zat een van de grootste spinnen van Australie: ongeveer 10 cm doorsnee, waarschijnlijk een wolfsspin! We besloten dat we hier wel een extra dagje konden blijven zodat we een dagje niet hoefden te reizen. De volgende dag hebben we lekker rielekst gedaan en zijn we naar het strand gegaan. Heerlijk, ff chillen en niks aan je hoofd!

Het plan was om de volgende dag naar Sydney te rijden, maar toen we halverwege waren werd de motor van de auto toch wel wat te heet en besloten we de auto maar langs de kant van de weg te zetten en de ANWB te bellen. Na een uur wachten werden we vrij snel alweer doorverwezen naar en radiator expert bedrijfje dichtbij. Daar zag de beste man al snel wat er aan de hand was en is anderhalf uur aan het sleutelen geweest! Nadat alles weer op orde was konden we de weg weer op maar Sydney ging het al niet meer worden die dag. Toen we door een klein plaatsje kwamen, Berry, besloten we maar bij Berry te blijven logeren. Vanaf hier was het nog ongeveer 120 km naar Sydney. Na een rumoerig nachtje - we stonden langs een grote doorgaande weg - en een klein stukje rijden kwamen dan aan bij de rand van Sydney.

Vanaf de rand van Sydney tot aan het centrum is het nog eens 40 kilometer rijden! In het noordelijk deel van Sydney vonden we een (gratis) plekje om te parkeren langs een parkje met uitzicht op de Harbor Bridge en de skyline van Sydney en op loopafstand van een treinstationnetje naar het centrum; niet slecht dus!

We zijn meteen maar een kijkje gaan nemen bij de brug en bij het Opera House, wat er op de foto's wel mooier uit ziet maar inderdaad wel iets speciaals heeft. Moe van het vele lopen in de stad zijn we naar een Duitse kroeg gegaan in The Rocks en hebben onszelf getrakteerd op een pul bier. Na een paar kroegjes besloten we redelijk op tijd weer terug te gaan en ja hoor, de treinen reden niet meer terug! 'Er worden bussen ingezet' Aarggh!

Dus na 5 keer de geplande reistijd kwamen we weer terug bij de bus en konden we vooruitkijken op wakker worden met een mooi uitzicht op de stad...

Na Melbourne zijn we weer de weg op gegaan om het Wilsons Promontory National Park te breiken. Dit is het zuidelijkste puntje van het vaste land van Australie. Om een uur of half 5 kwamen we aan bij het begin van het park. Het kantoortje waar je eigelijk entree moest bwetalen was net gesloten dus konden we zo door rijden. De volgende dag zou je dan bij het infocentre daar het geld kunnen betalen.

Na zo'n 20 kilometer in het park gereden te hebben kwamen we bij een veld waar een hele groep kaketoes en rosella's (kleine papagaaitjes) aan het grazen waren.

Verder op de weg naar het enige dorpje in het park kwamen we veel bordjes tegen dat we op moesten passen voor onder andere kangaroos, wombats, emoes en koala's....

Bij het dorpje aangekomen een plaatsje gezocht op de "camping" en ons eten klaar gemaakt. Deze keer stonden er kangaroo-worstjes op het menu; niet zo'n succes, de steak smaakt veel beter!!!

De volgende dag hebben we bij het infocentrum naar een mooie wandelroute gezocht. Met de auto reden we naar het begin van de routen en voor we het wisten leipen we door een half afgebrand bos heen (het lijkt wel of alle bossen die we zien wel een keer zijn afgebrand). De tocht van een paar uurtjes was super met erg mooie uitzichten over de baaien.

In de middag zijn we nog naar Squeaky Beach (een strand met zand dat piept onder je voeten) geweest om te genieten van de zon en de mooie blauwe zee.

Tegen de avond hebben we bij een veld ons eten gemaakt waar we zouden wachten tot de kangaroos zich lieten zien. Toen er een busje touristen aankwam met een gids en verdween in de bosjes waren we toch wel erg benieuwd waar ze heen zouden gaan. Achter de bosjes lag een nog groter veld waar we wel zo'n 40 kangaroos bij elkaar zagen. Ze waren niet echt bang want we konden tot op 5 meter afstand bij ze in de buurt komen. Na vele foto's en filmpjes zijn we weer aangereden om het park te verlaten. Omdat er weer niemand bij de ingang/uitgang zat konden we zo door rijden en zijn dus gratis het park in geweest, zoals het hoort bij een nationaal park! We reden door tot het eerste plaatsje dat we tegenkwamen en brachten daar de nacht door.

Toen de zon en een kop koffie ons weer wakker maakten zijn we weer op weg gegaan. Onderweg, in Sale, hebben we nog even een backup gemaakt door onze foto's en filmpjes op een dvd'tje te zetten en 's middags kwamen we aan bij Lakes Entrance. Daar vonden we aan de rand van de zee een mooi plekje met BBQ, picknicktafels en een grasveldje. Na een duik in de oceaan (dit keer zonder autosleutels) stookten we de gratis elektrische BBQ aan (tis hier goed geregeld!) en genoten we van een stokbroodje kruidenboter, gebakken kangaroobiefstuk en verse vis! Dan mag je eigenlijk ook niet meer klagen over de verrekkes irritante vliegen die hier veel te veel en overal zitten...

Omdat het 's avonds in het dorp toch wat te rustig was besloten we bij de bus nog een biertje te drinken. De politie kwam ons nog even vergezellen omdat ze de nummerplaat niet konden vinden in de computer (mooi, want we hebben nog een boete openstaan in een andere staat...). Met een 'No worries' en een 'Don't drink and drive boys' lieten ze ons weer met rust en konden we gaan snurken.

Omdat het weer de volgende morgen tegenviel, het regende zelfs, namen we maar geen ochtendduik en zijn we meteen op pad gegaan. Via een gravel road van 116 km (op een bord stond duidelijk dat er over die hele afstand geen bezine of eten te krijgen was) door een mooi natuurgebied kwamen we aan in Jindabyne. daar kochten we weer eens kangaroo bij de supermarkt die we iets verderop klaarmaakten (we moesten toch wachten want de motor werd wat te heet en de koelvloeistof kokte ok al flink!). Helaas was de kangaroo niet te vreten, dus reden we door naar het volgende dorp, Cooma, waar we het vlees weer terug konden brengen en ons geld terugkregen. Aan de rand van een park zetten we de bus neer en bleven daar slapen.

Zoals jullie misschien wel merken zijn de afstanden tussen de plaatsen een stukje groter dan in Nieuw-Zeeland. In 10 dagen hebben we nu al 2500 kilometer gereden. Dat betekent ook dat we onderweg heel vaak zonder bereik, bebouwing en internet zitten... Maar nu zijn we in Batemans Bay aan de oostkust, een iets groter plaatsje, en kunnen we weer even laten weten wat we zo'n beetje uitgespookt hebben in de laatste week.

Het eerste plaatsje waar we stopten na het vorige verhaal was Southend, een klein typisch Australisch plaatsje naast Beachport. In Beachport hadden we aan de kust een prachtig plaatsje gevonden waar het water hard tegen de kliffen klapte toen er een stelletje in een Jeep aan kwam rijden waar we mee aan de praat raakten. Zijn dachten dat het wel wat koud zou zijn om 's avonds in het busje te slapen en nodigden ons uit om bij hun thuis op de bank te slapen! Daaar zeggen we geen nee tegen natuurlijk! Na wat biertjes, een goede nachtrust en een ontbijtje (een kop koffie en een gebakken ei werd voor ons gemaakt) liet Robert ons in zijn wagen een stukje van de omgeving zien. In het dichtbij gelegen national park zagen we onze eerste kangaroo!

Om een uurtje of 10 was het weer tijd om te gaan en reden we door naar Portland, het begin van de beroemde Great Ocean Road die we zouden gaan rijden. Onderweg was het toch wel tijd om eens een matras te kopen (tot nog toe sliepen we op het hout in het busje). Weer aan de kust vonden we een mooi plekje waarvan we 's ochtends hoorden dat we bovenop een grot stonden! Gelukkig was dit bij het opstaan nog steeds het geval.

Het begin van de Great Ocean Road viel een beetje tegen, omdat we begonnen met weilanden en weilanden. Gelukkig maakte de kust een hoop goed! Een hoop vreemde rotsformaties, schitterend blauwe zee en dikke golven met een heerlijk weertje... WOW! Halverwege de weg kwamen we een bord tegen 'let op koala's next 25 km'. Midden in een slingerend stuk van de weg stonden wat auto's aan de kant van de weg met mensen die omhoog keken. Uit nieuwsgierigheid stopten wij ook en zagen daar een stuk of 10 koala's in de bomen!

Net voor Apollo's Bay besloten we de bus neer te zetten aan de rand van het strand. Toen we net klaar waren met koken kwam er een 4WD aanrijden met 3 gasten die duidelijk van het weekend aan het genieten waren. Omdat het tenslotte zaterdag was hadden ze plannen om een eigen feestje te bouwen bij een van de mannen thuis en nodigden ons uit mee te gaan. Na een kort overleg besloten we dat dit wel eens een goed idee kon zijn en reden we een half uurtje landinwaarts om bij een afgelegen huis uit te komen. Biertjes, muziek, open haardje en een pooltafel. Het werd weer een erg gezellige avond! 's Ochtends werden we wakker gemaakt door de zon en de 'gastheer' en gingen we na een kop koffie weer op weg. Het doel van de dag werd Melbourne waar we halverwege de middag aankwamen. Na een bezoekje aan de binnenstad, het infocentrum en zelfs het museum (het weer was slecht met veel regen en dan moet je iets he) wat eigenlijk weer best interessant was, hebben we een plekje gevonden in een stadspark in Melbourne. Daar hebben we kangaroo gegeten, omdat we erachter kwamen dat dat (voor steak) vaak goedkoper is dan varken, koe of kip en - zoals dat zo mooi heet - het smaakt alsof er een engeltje over je tong pist! Dat wordt vanaf nu heel vaak kangaroo eten!

De volgende dag hebben we een hostel opgezocht, zodat we onszelf en alle batterijen weer eens op konden laden. Omdat we er al achter zijn dat we niet echt stadsmensen zijn en meer voor de natuur (en de local ozzies) komen besloten we de dag erna alweer verder te gaan. Na een korte webcam sessie van Thijs met de familie thuis op Sinterklaasavond (hier was het echt veel te vroeg - 9.30 am) zijn we weer op pad gegaan...

Het heeft even geduurd, maar hier is dan het eerste bericht vanuit het zonnige Australie! De laatste dag in Nieuw-Zeeland hebben we niet veel meer gedaan naast het inpakken van al onze spullen en door de stad slenteren. Omdat we om half 5 's nachts met de taxi naar het vliegveld gebracht zouden worden besloten we dan maar zo lang mogelijk wakker te blijven. Dit was niet zo moeilijk want al onze kamergenoten (met zun zessen) vonden het wel gezellig om met elkaar wat bierspelletjes te doen!

Na een lange dag reizen met een net wat te lange stopover in Sydney kwamen we aan het eind van de middag aan in Adelaide. Vanuit het vliegveld met de bus naar het centrum en te voet naar een hostel om daar te rusten. Na 2 nachten verhuisden we om financiele, economische en geldtechnische redenen naar een ander hostel om de hoek.

Ondertussen hadden we al veel informatie verzameld over de mogelijkheden voor het kopen of huren van een busje. Na veel wikken en wegen besloten we toch een busje te kopen. Omdat we op internet niets konden vinden zijn we naar een autodealer gegaan die net begonnen was met het verkopen van omgebouwde busjes. Gelukkig had hij ook nog gewone personenbusjes staan, want zijn ombouwwerk was k... eh... flut. Da kenne wij veul beter! En da hebbe we dan ok maar gedaan!

Na een urenlange preek van UFO's, graancirkels, zwevende objecten naar Jesus, God, Satan en demonen konden we eindelijk onze gele mitsubishi starwagon meenemen en zijn aan het tekeningen en bouwen geslagen! Het busje dat we in NZ gehuurd hadden hebben we als voorbeeld gebruikt en dat heeft ons meteen een heel eind op weg geholpen. Omdat de garage in het weekend dicht was moesten we maandag terugkomen, zodat we met het gereedschap aldaar ons busje om konden bouwen. In het weekend zijn we naar de bouwmarkt geweest om hout, schroeven en alle andere benodigde toelie te kopen. Na twee dagen hobbien, schroeven, zagen, boren, schuren, schilderen, lijmen, passen, meten, zwoegen en zweten hadden we ons eigen interieur gemaakt.

Dinsdag aan het eind van de middag nog ff een band laten verwisselen, er zat nl. een bobbel op (die dokus had de band veel te hard opgepompt!), konden we dan eindelijk aan onze tour d'australia beginnen! Eerst zijn we naar Victor Harbour gereden zo'n 100 km ten zuiden van Adelaide aan de kust. Daar hebben we het busje langs het strand neergezet en een overheerlijke maaltijdsalade gegeten (jaja, gezond he?! - Het grote Tom & Thijs receptenboek is op aanvraag verkrijgbaar). 's Ochtends hebben we het een en ander nog eens in de lak gezet en zijn we de zee ingedoken. Omdat we zo blij waren dat we eens konden zwemmen (Tis hier 's ochtends al verrekes heet!), vergat Tom de autosleutels uit zijn zwembroek te halen... Da was k#t, want we hadden maar 1 sleutel en die lag nu op de bodem van de oceaan!

Gelukkig waren onze ogen beter geworden door de vitamientjes in de salade en kon Thijs de sleutel na 5 minuten alweer opduiken, niks aan het handje! Dus reden we door in de richting van Kingston. Helaas kreeg het busje het een beetje benauwd onder de motorkap en moesten we de RAA bellen (= Aus. ANWB). Gelukkig was alleen de dop van de radiator nie helemaal oke en konden we toch weer de weg op. Omdat we geen kangaroos of emoes aan willen rijden zijn we voordat het begon te schemeren maar een slaapplaats gaan zoeken. We kwamen aan op een parkeerplaats, van waar je pelikanennesteneilandengroepjes kon zien, toevallig ook nog s de grootste van Oceanie!

Vandaag de dag, dd 29 november 2007 na Chr., zijn we weer op weggegaan en hebben we Kingston bereikt. Onderweg de laatste puntjes op de i's van ons mitsibishibusje gezet. Daar raakten we nog in gesprek met de eigenaar van het motel waar we bij stonden, een echte Ozzie die ons nog wat tips mee kon geven (en korting op een koud biertje...)(mensen ben maar nie bang, we drinken ook ander vocht en ruim genoeg met mate(n)).

Buiten het fotoboek is er nu ook de mogelijkheid om alle foto's per land te kunnen bezichtigen! Het fotoboek blijft volgestampt worden maar via de box 'Alle T&T Foto's, Per Land' aan de linkerkant word alles per land verzameld. net zo makkelijk toch...

De mannen zitten in het vliegtuig, New Sealand achterlatend en op naar Australie, klaar voor de volgende avonturen... Daarom in het fotoboek: de laatste NZ pictures! Hop, naar het fotoboek...

Na 2 nachten geslapen te hebben in het Base backpackers hostel besloten we nog een nacht in Queenstown te blijven maar dan in een ander hostel. We kwamen terecht bij een kleiner, gezelliger, goedkoper en zeker een beter hostel. Tijdens het koken kwamen we er achter dat er wel erg veel Nederlanders hier in dit hostel zaten. Het werd dus een gezellige Nederlanse avond in de keuken.

De laatste dag in Queenstown wilde toch wel iets gaan doen en omdat de extreme dingen te duur waren gingen we mountainbiken. Ok mooi! Na eerst een half uur over de weg gefietst te hebben kwamen we aan bij de track die we wilden gaan doen. Dit pad bleek wel erg stijl en was maar amper te lopen, laat staan fietsen. Gelukkig hadden we toch ff doorgezet want de rest van de dag was goed te doen. Onderweg kwamen we berg-geiten tegen en fiesten we tussen de koeien en schapen door. Al bij al weer een geslaagde actieve en vooral vieze dag (want da moet he bij mountainbiken). Wij zijn echt goed bezig!

De volgende dag was het al weer tijd om Queenstown te verlaten en op pad te gaan naar de hoogste berg van Nieuw-Zeeland: Mount Cook. Het liften viel deze keer een beetje tegen. Om 2 uur in de middag waren we nog maar zo'n 50 km verder in Cromwell aangekomen. Vanaf hier was het nog een dikke 200 km naar Mount Cook. Na een paar uur wachten hadden we nog steeds geen lift gekregen en besloten we maar een hostel te gaan zoeken.

De dag erop stonde we al om 10 uur 's morgens langs de weg en na een half uurtje kregen we al een lift van een vrouwke naar Twizel (ongeveer 50km voor Mount Cook). Na een uurtje in Twizel gespendeert te hebben gingen we weer langs de weg staan. Ook deze keer ging het weer redelijk goed en na een half uurtje konden we meerijden naar Mount Cook village. Een mooi ritje langs strakblauwe meren en bergen met besneeuwde toppen.

De Rasechte kiwi liet ons eerst het uitzicht zien en bracht ons daarna naar het hostel. De wolken die het uitzicht nog net wat teveel blokkeerden trokken langzaam aan weg en na een uurtje hadden we prachtig zicht op een dik besneeuwde en enorm hoge berg!

De volgende dag kwamen we erachter dat we heel veel mooie foto's hadden gemaakt van Mount Sefton. Mount Cook lag net om de hoek, verstopt achter een andere berg. Na een mooie wandeltocht kwamen we aan in de Hooker Valley - waar die naam vandaan komt mag Joost weten, maar die zijn we niet tegengekomen - waar we een uitzicht hadden op de hoogste berg van NZ; Mount Cook, WOW!

We liepen weer terug naar het dorp, pikten onze spullen op bij het hostel en gaven het liften nog een uurtje de kans. Om half 4 stonden we helaas nog steeds op hetzelfde punt en besloten het busje van 4 uur te pakken naar Lake Tekapo. Met wat geluk, want het busje was bijna vol en het hostel helemaal!

Onderweg stopten we bij een zalmkwekerij waar we meteen ons avondeten gehaald hebben en na een uurtje of 2 kwamen we aan bij het enige hostel in Lake Tekapo waar nog een plaatsje vrij was. Tijdens het klaarmaken van het eten raakten we in gesprek met Roy, die de volgende dag naar Christchurch zou rijden... Zonder bordje hadden we dus al meteen een lift! Daar moest op gedronken worden, dus gingen we naar de enige kroeg in het dorp/gehucht.

De ochtend erna hebben we eerst een wandeling gemaakt over Mount John, of beter gezegd heuvel Johnny. Van bovenop de berg had je een uitzicht zover je kon kijken met overal besneeuwde bergtoppen aan de horizon en verschillende strakblauwe meren rondom. Terug bij het hostel genoten we nog even van het prachtige weer - er was geen wolkje aan de lucht - en reden we in 2,5 uur naar Christchurch. Het bleek (alweer) een vakantieweekend oid te zijn, dus we hadden moeite een hostel te vinden. Gelukkig konden we midden in het centrum terecht, zodat we de laatste daagjes in NZ rielekst door kunnen brengen...

De dag erop, ondertussen alweer zondag 11 november, maakten we een bordje om naar Qeeunstown te liften. Eerst kregen we een lift naar een betere liftplaats in Wanaka, een paar honderd meter weg.

Na een uur of 2 wachten besloot een auto te stoppen en ons mee te nemen naar Caldrona, zo'n 25 kilometer op de goede weg. Het liften viel toch wel tegen, aangezien het maar 70 kilometer was. Zondag is blijkbaar toch niet de beste dag om te 'hitchen'!. In Caldrona moesten we ook nog s zo'n anderhalf uur wachten voordat we meegenomen werden naar Queenstown. Tijdens het wachten beseften we ineens dat het alweer de elfde van de elfde was: CARNAVAL! Dat betekende een moment van 'zet een raar petje op en ben ff helemaal jezelf!'.

Ergens in de middag arriveerden we in de 'Adventure Capital of the World'. Zonder na te denken doken we de voor ons bekende Base backpackers in, zodat we van die zware tassen af waren. Weer figuurlijk, want die spullen hebben we natuurlijk nog wel ff nodig! Met 6 andere mensen in een veel te kleine kamer met een pauperdouche en een veel te kleine keuken was het een prima hostel. Zonder grote plannen besloten we nog even een biertje te pakken in de kroeg. Daar kwamen we Marcus weer tegen! Wat een toeval! Van het een komt het ander en voor we het wisten was het weer half 4 's nachts...

Na een uurtje of twee wachten kregen we een lift van 2 Amerikanen richting Haast. Dit is zo'n kleine 150 km rijden dus dat schiet wel op.

In de buurt van Haast ligt Knights Point, een uitkijk over de kust. Onze gids van de gletsjertocht had ons verteld dat hier een verborgen paadje was naar het strand om pinguins te kunnen zien. Ook de Amerikanen waren hierin wel geinteresseerd dus gingen we op zoek. Het viel mee om het paadje te vinden maar je moet het zeker wel weten te liggen omdat het begin erg begroeid is. Na een mooi tochtje door regenwoud met een paar rivieroversteekjes kwamen we bij het strand aan. En je zult het nooit geloven maar hier zagen we een groep pinguins tjoepen!!! We hebben zeker een half uur op een meter of 5 naar de grappige beestjes zitten kijken.

Aangekomen in Haast bleek dat er niet veel te doen was. Een paar motels en Fish 'n' Chips tenten was alles. Gelukkig besloten de Amerikanen door te rijden naar Wanaka waar wij ook naar toe wilden. Dit was nog eens twee uur rijden met de rugzak op schoot, pfff. Je moet er wat voor over hebben he. Onderweg kwamen we langs strakblauwe meren met bergen op de achtergrond en het weer begon steeds beter te worden. Wa hebben we het toch slecht, we denken er over om snel terug te komen naar NL...huhu! 

Het hostel wat we vonden, de paarse koe (maar dan in het engels natuurlijk), had een veranda met een uitzicht waar je kippenvel van krijgt (nie echt kippenvel, maar figuurlijk, bij wijze van zeg maar). Het was fijn om weer eens in een wat grotere plaats te zijn. Het weer was fantastisch en we moesten ons weer eens een keer insmeren! In het hostel kwamen we weer mensen tegen die we bij de gletsjers ontmoet hadden, bekenden of kennissen zeg maar, we zouden ze nog geen vrienden noemen want de meesten waren toch Duitsers. Nie da we iets tegen Duitsers (bij ons) hebben, maar er zijn er hier zoveel.

De volgende dag gingen we in op een tip van een van bovengenoemde bekende of kennis en liepen we naar de top van mount Iron; het was zowaar een goede (Duitse) tip! Van bovenop de berg, of ja heuvel eigenlijk, kon je heel Wanaka zien en heel veel besneeuwde bergtoppen, meren, bossen, velden, huizen en heule kleine autootjes. Wederom geweldig! Imponerend danwel fascinerend of intrigerend zou je kunnen stellen. Omdat het zulks een mooi weer was hebben we de rest van de dag niet al te veel uitgespookt. 's Avonds, de temperatuur zakte drastisch tot een graad of 10.3, zijn we nog even de kroeg in gedoken (weer spreekwoordelijk he) en hebben we een afzakkertje gepakt met een bietje raar meidje uit Engeland wat toch erg gezellig was.

Met de zelfde organisatie als de dag ervoor vertrokken we donderdagochtend naar het Fox guides centrum. De betaling ging nu van een leien dakje. We kregen een introductie van de dag en de mogelijkheid om schoenen en kleding uit te kiezen.

Met 20 man in een bus vertrokken we naar het begin van de Fox gletsjer. Ook deze gletsjer ligt midden in een regenwoud! De groep splistte in 2en, zodat er niet meer dan 12 man in een groep zaten, rielekst. Na een tocht van zo'n anderhalf uur door het regenwoud met steile beklimmingen, inclusief kettingen, kwamen we bij de gletsjer en gingen we het ijs op. Hier kregen we 'crampons', ijzeren punten om onder je schoenen te binden. Via lichtblauwe ijsgrotten en langs crevassen (grote scheuren/kloven in het ijs) liepen we met de gids over de gletsjer. De massa ijs was indrukwekkend. Halverwege de dag stopten we bij wat rotsen op de gletsjer om te lunchen. Hierna begon het ruige stuk: iedere dag improviseerden de gidsen vanaf hier nieuwe tochten over het ijs. We zagen weer allerlei mooie sculpturen, watervalletjes en ijsgrotten. Op een gegeven moment kwamen we bij een stuk van de gletsjer waar we niet verder konden omdat het ijs vanaf daar ongeveer 5 meter per dag (!) beweegt.

Een unieke ervaring rijker kwamen we terug in het dorpje, waar we de rest van de dag van konden nagenieten! We besloten dat we onszelf wel eens mochten trakteren op een biertje en gingen de plaatselijke kroeg in.

Na drie keer ons verblijf in het hostel verlengd te hebben was het nu toch echt tijd om door te gaan naar het zuiden.

Ergens in de middag kwamen we aan in Franz Josef en gingen opzoek naar een hostel. Het dorpje verkennen kostte niet zo veel moeite want een straat van een paar honderd meter heb je zo gezien.

De tweede dag in Franz zijn we naar het infocentrum gelopen om te kijken waar de gletsjer ligt. Dit was zo'n 5 km van het dorpje af en dus maakten we weer een bordje om er naar toe te liften. Ook deze keer ging het weer erg makkelijk; we werden meegenomen door 2 Fransen.

Na een wandeling van een half uur door een stukje regenwoud en de rivierbedding kwamen we aan bij de voorkant van de gletsjer. Da ding is echt groot!!! Dit is 1 van de 3 gletsjers ter wereld die vanuit de bergen door het regenwoud naar beneden "kruipt".  De andere gletsjer ligt zo'n 25 km verderop en de derde ligt ergens in Argentinie. Best bijzonder dus... Omdat je niet verder mocht lopen dan zo'n 250 meter afstand van de gletsjer, besloten we dit toch te doen. Je kan natuurlijk niet bij een gletsjer geweest zijn zonder het ijs aan te raken!

Ook op de weg terug naar het dorpje lukte het ons weer vrij snel om een lift te krijgen van een Amerikaan wat weer een uur lopen scheelde!

Vererop de dag hebben we nog een stukje gewandelt naar de Tartare tunnels. Deze tunnels zijn vroeger gemaakt om stroom op te wekken door middel van stomend water. Bij de tunnels aangekomen bleek dat we een zaklamp nodig hadden om er in te gaan omdat er verder helamaal niks was gemaakt. Met het licht van onze telefoon kwamen we niet ver dus gingen we terug naar het hostel. Omdat we toch wel moe waren van de tochten gingen we op tijd naar bed...

De dag erna, dinsdag 6 november, liepen we naar de afslag richting de gletsjer aan de snelweg en kregen weer redelijk snel een lift naar de volgende gletsjer; de Fox, dit keer van een Spaanse wiskundeleraar. De 25 kilometer was een erg bochtige, heuvelachtige en mooie route. Bij aankomst bleek Fox NOG kleiner te zijn dan Franz! We liepen naar het enige backpacker hostel in Fox, waar we Marcus weer tegenkwamen (zie het sukje over de pancake rocks) ! We hadden voor deze gletsjer een 'full day glacier hike' geboekt op donderdag, maar besloten deze tocht te verzetten naar woensdag.

Goed uitgerust en bepakt, we hadden zelfs brood gesmeerd!, kwamen we aan bij het Fox guides centrum. Daar bleek onze Visa card om een of andere reden niet te werken :s. We hadden niet genoeg cash meer op zak en de dichtstbijzijnde pinautomaat was in Franz... dju toch!

Dat betekende een dagje liften op en neer naar Franz... Gelukkig duurde het maar een minuut of 10 voordat we een lift kregen naar Franz, waar we meteen de pinautomaat leegtrokken. Nu we er toch waren besloten we nog maar s een kijkje te nemen bij de Tartare tunnels, nu met zaklamp! Onderweg zagen we nog wat gloeiwormpjes, maar dat was eigenlijk wel het hoogtepunt... Weer liftend gingen we terug naar Fox waar we het de rest van de dag rustig aan deden.

We besloten om het 2e deel van onze reis door Nieuw-Zeeland niet met bussen te doen, maar met liften. Lekker goedkoop en je ontmoet nog s iemand! Tijdens het schrijven van het eerste bordje, we wilden een kijkje nemen bij de pancake rocks in Punakaiki, werd ons al meteen een lift aangeboden! Wow, dat was wel heel erg snel!

Sepp, de chauffeur, was een Duitser die werkte voor een wildwaterraft bedrijf en had een vriend op bezoek, Marcus uit Engeland, die daar ook wel een kijkje wilde nemen; mooi! Met een 4x4 reden we in een half uurtje naar de rotsen, waar het water bij hoogtij tot wel 15 meter omhoog kan klappen! Helaas was de zee vrij rustig en bleef het tot een meter of 2, maar het was nog steeds de moeite waard! De raar gevormde stenen leken inderdaad net op opgestapelde pannekoeken en het regenwoud waar we doorheen reden en het zonnetje maakten het weer een mooie ervaring.

Omdat er in Punakaiki verder eigenlijk niets te beleven valt, besloten om het aanbod van de terugreis naar Greymouth maar aan te pakken. Langs de weg zagen we een bordje, pas op Pinguins, het moet niet gekker worden! We hoorden dat er in het regenwoud pinguins leven die nog wel s de weg over willen steken. Sepp bood aan om 'even bij de rivier te kijken' en besloot ineens dat door de rivier rijden wel leuk was: het water was een halve meter diep!

Terug aangekomen in Greymouth, besloten we nog een stukje verder te komen richting het zuiden langs de westkust. Na een goed kwartier werden we meegenomen door twee schilders in een Nissan Skyline. Dat betekent krap zitten EN de hike rugzak op schoot! Gelukkig was het maar een half uurtje rijden en waren we alweer zo'n 40 km verder, in Hokitika. Het plan was om in Ross uit te komen, een klein oud goudzoekersdorpje waar die avond groots vuurwerk zou zijn. Helaas dachten meer mensen er zo over, waardoor alle hostels volgeboekt waren. We bleven die nacht dan maar in het veel te rustige Hokitika.

De ochtend erna hebben we een uurtje aan de weg staan wachten tot 3 'homies' ons meenamen naar Ross, zo'n 30 kilometer verderop. Toen we daar weer geinstalleerd waren om verder te liften om ons doel te bereiken (de Frans Josef glestjer, 138 km verderop) stonden we nog geen 5 minuten te wachten en werd ons al een ride aangeboden naar Whataroa (een dorpje een kleinstukje voor Franz). Hoppa, in de auto dan maar! We zaten in de auto bij 2 Nieuw Zeelanders die de dag ervoor naar het vuurwerk hadden gekeken. De bestuurdster was nuchter en de (nog steeds zatte) bijrijder bood ons een pilske aan. Het was een erg gezellig ritje dat zo'n 1,5 uur duurde. In Whataroa aangekomen bestelde we een hamburger en raakte aan de praat met 2 Brabanders die ons wel mee konden nemen naar Franz Josef. Da liften gaat toch zo hendig!

Nadat we weer veilig aan wal waren stapten we in ons busje om het laatste stukje te rijden naar Christchurch. Hier moesten we de dag erna ons busje alweer inleveren, een triest moment voor Tom en Thijs. De weg langs de kust was weer erg mooi. Bij aankomst in Christchurch parkeerden we de Van aan de rand van een stadspark, gelegen aan een iets te drukke weg. Het was mooi weer, dus pakten we de stoeltjes en het bier uit en genoten van de omgeving.

De ochtend begon redelijk op tijd omdat we nog het een en ander op te ruimen hadden... Met de hoop dat de deuk, de kapotte tafel (die we ondertussen al ergens achtergelaten hadden) en stoel niet op zouden vallen reden we naar de Wicked garage om afscheid te nemen van de Pussy Magnet. Gelukkig was volgens hun alles goed en konden we weer snel gaan, met behoud van de borg! Met veel te zware tassen liepen we naar het dichtsbijzijndste hostel, wat vrij primitief maar goed genoeg was.

Vanuit het hostel werden we gratis naar het treinstation gebracht, om half 8 's ochtends (!), waar we de trein naar de westkust pakten. De treinreis duurde 4 uur, maar was zeker de moeite waard met 19 tunnels, verschillende bruggen, uitzicht over bergen en strakblauwe meren en rivieren. De trein ging over Arthur's Pass op een hoogte van 739 meter!

Om 12 uur kwamen we aan in Greymouth, waar we 3 dagen zouden blijven. We besloten dat het een goed moment was om het even wat rustiger aan te doen en de komende dagen/weken uit te stippelen. Normaal regent het iedere dag wel een beetje in Greymouth, maar de dagen dat wij er waren was de lucht strakblauw en zo'n 25 graden!

We hebben de monding van de rivier in de zee bezocht waar het water met grof geweld tegen de rotsen aanklapt. Toen we een keer niet goed oplette, werden we dan ook goed nat van het opklappende water! Gelukkig scheen ook die dag de zon. Daarna leek het ons een goed idee om op vrijdagmiddag de plaatselijk brouwerij van Monteith's te bezoeken. Volgens de gids was het de snelste rondleiding ooit en we bleven dan ook zo'n 3 kwartier in het proeflokaal in plaats van de gebruikelijke 10-20 min! De avond brachten we door in het barretje in het hostel, waar we wat plaatselijke Maori's ontmoetten en aan de praat raakten met de Israelische eigenaar van het hostel. Hij vertelde ons dat liften in Nieuw-Zeeland een goed werkende manier van reizen is...

Hee Adje!!!

De draairichting van de draaikolk in de wasbak hebben we hier eens grondig uitgezocht. We hebben praktisch onderzoek gedaan en we hebben iets theoretisch gevonden op internet. De theorie klopt volgens ons niet met de praktijk omdat we de draaikolk hier in NZ duidelijk allebei de kanten op hebben zien draaien.

Lees verder op wikipedia: http://nl.wikipedia.org/wiki/Corioliseffect

We besloten dezelfde dag nog door te rijden naar St. Arnaud aan het begin van het Nelson Lakes National Park. Er was deze dag geen wolkje aan de lucht en het was weer eens een keer lekker warm, zo'n 23 graden.

Al snel vonden we een prachtig plaatsje aan een meer met uitzicht op besneeuwde bergtoppen. Alweer een Kodak-moment. Voor het eerst maakten we kennis met de beruchte "Sandflies". Dit zijn grote irritante fruitvliegen die steken als muggen.

's Avonds weer een kampvuurtje gestookt en al snel kwamen er een paar mensen bij zitten. Dit bleken 2 Fransen te zijn en een Engels meidje. Deze Fransen waren wel rielekst want ze deden tenminste nog moeite om Engelands te praten. Het was een gezellig maar weer best koude avond.

Met het Tasmanpark nog in de benen besloten we hier geen tocht te lopen maar door te rijden naar Kaikoura waar we walvissen zouden gaan kijken. Onderweg wilden we in Blenheim te internetten maar bleek het alweer een vrije maandag te zijn. Waarom wisten we niet. Dan maar doorrijden naar Kaikoura.

Na een paar honderd kilometer langs de kust zagen we een bord met pas op zeehonden, huh? Een stukje verder zagen we inderdaad zeehonden op een meter of 10 afstand op de rotsen bij de zee.

Aangekomen in Kaikoura hebben we onze Van geparkeerd op de parkeerplaats bij het Whalewatchcentre. Daar moesten we ons de volgende dag toch melden om mee te gaan met de boot. In het zonnetje maakte we ons eten klaar.

De volgende morgen moesten we weer om half 7 op. Eerst nog koffie gezet en toen naar het kantoor gelopen. Hier kregen we eerst een korte film te zien over de verschillende soorten walvissen en dolfijnen. Na een busritje van 10 minuten kwamen we aan bij de boot waarmee we de zee op zouden gaan. Met zo'n 45 touristen gingen we op "jacht". Al snel zagen we een paar dolfijnen, albatrossen (vogels met een spanwijdte van 2 meter!) en andere zeevogels. Na wat gezoek door de kaptein spotten we na een klein uurtje de eerste 2 giant Spermwhales (20 meter lang waarvan je maar een meter of 5 ziet). Het was blijkbaar vrij uniek dat ze samen waren. Na wat walvisgeisers doken ze weer onder en zagen we de enorme staarten boven water komen! Prachtig! Verderop de tocht nog een walvis gezien en terug naar de haven nog enkele dolfijnen. Het was een unieke ervaring.

Het was weer eens vroeg dag. Om 9 uur ging de watertaxi, maar wij moesten natuurlijk onze tassen nog inpakken, dus om 7 uur ging de wekker...

Met zo'n 50 km/uur stuiterden we letterlijk over het water, waar we wat mooie baaien en een eiland met zeehonden hebben gezien. We werden afgezet in Onetahunga beach, waar we snel overheen moesten lopen omdat het niet lang meer zou duren voor het vloed zou zijn en er geen strand meer over was. Het was 5 uur lopen naar de Anchorage hut, waar we zouden blijven slapen.

Het eerste stukje dacht Tom hop of mout te ruiken in de struiken ...tuurlijk, die is nie helemaal goed zeker... Bij de eerste stop bleek dit te komen door een blikje bier wat in zijn tas kapot was gegaan: 'He, er zit bier in mijn Tasman!'

De tocht was erg mooi en af en toe ook best zwaar met de net wat te zware tas en het bergachtige landschap. Aangekomen bij Torrent bay, het enige stukje privegrond in het park, moesten we wachten tot het eb was, zodat we de korte route over een waddenachtig gebied konden nemen. Eigenwijs en ongeduldig als we zijn, klosten we door de nog natte, blubberige grond naar de andere kant. Helaas waren sommige stukken nog net iets te diep en liepen onze schoenen vol water; dat werd een stukje soppen! Het was gelukkig nog maar een minuut of 10 lopen voor we bij de hut zouden zijn.

Angekomen bij de hut bleek dat we met 5 Duitsers op de kamer zouden moeten slapen....help! 'sAvonds soep met brood gegeten en na het eten hadden we het plan om een kampovuurtje te gaan maken. Na een beetje hout te hebben verzameld zagen we dat er al een kampvuurtje brandde. Het bleek dat hier nog 3 Nederlanders zaten. Twee jongesn van onze leeftijd en een Nederlander die al 20 jaar in Nieuw Zeeland woonde. Het was een gezellige koude avond en toen de rest om 10 uur naar bed ging bleek dat wij nog de enige wakker waren. Wij gingen dus ook maar slapen want de volgende dag moesten we toch ook weer een eind gaan lopen.

Om een uur of 8 stonden we op en na wat noodles gegeten te hebben en koffie gedronken te hebben liepen we aan. Op het eerste bord stond dat het 4 uur lopen zou zijn terug naar Marahau. Na een half uurtje lopen zagen we al een bord dat het nog maar 3 uur was. We hadden al gehoord dat de tijden op de borden niet helmaal klopten... Na weer een hele mooie wandeltocht kwamen we al na 2,5 uur aan bij het eindpunt. Best goed doorgesjokt dus!

De hike was zeker de moeite waard!

Pfff 6.22 uur eruit... Om 7 uur kwamen we aan bij de ferry die tegen half 9 zou vertrekken en hadden dus nog tijd om in de wachtrij een potje koffie te zetten en een boterham te smeren onder genot van een opkomende zon...

Netjes op tijd reden we de ferry op en vertrokken we vanuit de haven van Wellington naar Picton. Onder een strakblauwe hemel genoten van het prachtige uitzicht van de fjorden waar we tussendoor voeren. Onderweg maakten we kennis met een Maori die van zijn alcohol- en gokverslaving af probeerde te komen, je komt nog s wat te weten...

Volgens schema kwamen we om half 12 aan in Picton, waar we via een mooie kustroute richting Nelson gingen. Na een paar bochten was het uitzicht zo fantastisch dat we wel ff moesten stoppen en een pilske drinken, adembenemend...

Onderweg besloten we een kijkje te nemen bij de Marlborough sounds. Na een bochtige weg langs de fjorden kwamen we aan in Elaine Bay. Ook hier waren de stranden paradijselijk, hoe doen ze dat toch? Daar kunnen we in Nederland nog wa van leren!

De slaapplaats van deze avond was in een Park in Nelson, waar we nog actief hebben gedaan met een voetbal. 's Avonds besloten we de auto nog even te verplaatsen om rechter in bed te kunnen liggen. Thijs dacht dit wel te kunnen doen: de schade bedroeg 2 kapotte tafels en een kapotte campingstoel. Valt nog mee! Ach daar verzinnen we wel weer een smoesje voor...

Het was alweer vrijdag. Vandaag gingen we info zoeken over hiken in het Abel Tasman National Park. We boekten een watertaxi naar het beginpunt en zouden dan teruglopen: een wandeltocht van 2 dagen. We stapten in de Van en reden richting Marahau, de opstapplaats  van de watertaxi. Onderweg brachten we nog een bezoekje aan Split Apple Rock, waar het ondanks het toeristische tintje heerlijk rustig was. Ter plaatse plukten we een paar heerlijke verse grote groengelipte natte mosselen om als apertiefje bij het avondeten te gebruiken! In Marahau genoten we van deze lekkernij. Het zoeken naar een slaapplaats viel niet mee, omdat overal bordjes stonden dat kamperen verboden was. Op een heel klein stukje gras langs de weg was niets te zien, dus parkeerden we daar de Van en brachten er de nacht door.

Toen we bijna op het punt stonden het bed te maken kwam er een auto met groot licht aan aanrijden; niet rielekst! De reactie van Thijs was dan ook simpel: moonen (dat is je blote kont laten zien)!

Helaas, het bleek een politieauto te zijn... Ahum, misschien toch niet de beste reactie. Gelukkig kwam er een auto aan met veel te hoge snelheid waar de politie meer interesse in had. Fjieuw!!

Na het Wai-o-Tapu park zijn we lans het grote Taupo-meer gereden richting Tongaririo National Park. In Turangi hebben we de nacht doorgebracht op een parkeerplaats. De politei kwam ons nog even melden dat het niet de veiligste plaats was en dat we ons busje beter niet alleen konden laten. Toch nog vriendelijk he... De nacht was al minder koud maar het was nog steeds geen zomeravondje.

De volgende dag was het plan van Tom om te gaan snowboarden op een vulkaan.  Na wat info gehaald te hebben bij het infocentrum bleek het het laatste weekend te zijn dat het nog kon. Op dus naar Whakapapa waar Mount Ruapehu lag. Dit is een vulkaan van 2400 meter die in 1995 nog een flinke eruptie had. Het was verrekkes koud en mistig op de berg maar het snowboarden was toch wel redelijk geslaagd. Een keer flink sneeuw gehapt maar wel overleefd. Thijs zat in het busje kou te lijen maar had het ook nog (net) overleefd.

Tegen 17:00 uur naar Onakune gereden, daar rugby gekeken en onszelf getrakteerd op een overheerlijke steak. Hier kwamen we er achter dat het te koud was en dat er nog te veel sneeuw en ijs lag om de Tongariro crossing te doen. Jammer...want het schijnt een hele mooie tocht te zijn.  

21-10 zijn we via Pipiriki naar Whanganui gereden. In Pipiriki koffie gedronken met een oude Maori en veel over zijn familie te weten gekomen. Via Jerusalem, Londen en Athene kwamen we aan in Whanganui. Door Labour Day, een vakantiedag in Nieuw Zeeland, was het stil en dus vrij saai.  Omdat het vrij laat was hebben we een slaapplaats gezocht en zijn we de dag erna weer op tijd doorgereden naar Palmerston North. Ook hier was het niet erg spannend dus na de dagelijkse boodschappen besloten we wat verder naar Wellington te rijden. Onderweg, in Bulls, kwamen we bij een Nederlandse winkel aan waar we boerenkoolstamppot, pepermunt en knakworst hebben gekocht.

Na wat verschillende strandjes kwamen we aan bij Otaki Beach. Hier hebben we de zonsondergang maar eens goed bekeken. Dit werkt toch mooi... Deze avond (het waaide erg hard) was het genieten van de boerenkool.

De dag erna naar Wellington gereden. In wellington weer terecht gekomen bij het Base Backpackers hostel waar we op een 6 persoons kamer zouden gaan slapen.

's Avonds in de Basement (de kroeg van het hostel) aan een poolcompetitie meegedaan waarmee Thijs toch nog vierde was geworden. Nie slecht dus. Tom lag er na 3 keer stoten al uit, nie goed dus... Dit was achteraf een van de gezelligste avonden tot toen toe!

Ook de volgende dag bleven we in Wellington, maar verplaatsten we onze Van naar een parkeerplaats tevens slaapplaats voor die avond. Overdag hebben we de stad bekeken en zijn we zelfs naar een museum geweest! Wie had dat ooit gedacht? Te papa, het nationale museum van NZ was zeker de moeite waard met allerlei info over de natuur en het vulkanische ontstaan van NZ. Hier bleek ook dat we in de laatste week al 4 aardbevingen meegemaakt hadden! Gelukkig hadden we er niets van gemerkt.

De avond was redelijk vroeg ten einde, want om 6 uur moesten we alweer opstaan om de ferry naar Picton, op het Zuidereiland, te halen!

Bij het aanbreken van de dageraad (we werden wakker ja) bleek dat we gestrand waren in een vallei bij een riviertje in Karangahake, een klein verlaten goudmijndorpje. Wat je zoal niet tegen kan komen...

Toen we wat mensen vroegen naar bezienswaardigheden werden we doorverwezen naar de Mokena geiser. Het klonk goed, dus besloten we een kijkje te gaan nemen. Bij het zien van het bouwwerk en het bord dat de geijser iedere 30 minuten zou werken daalde het enthousiasme al snel. De 'actie' van de 'geiser' waren 3 straaltjes van een metertje hoog, woehoe!... een tegenvaller dus.

Al snel reden we door en kwamen we aan bij de Wairere watervallen. Na een mooie jungletocht van een 3 kwartier kwamen we aan bij de waterval van 152 meter hoog! Dat maakte de dag weer goed!

Voldaan reden we door naar Rotorua, waar we de Van aan de kant zetten bij het zien van een hoop stoom dat uit de grond leek te komen. In het stadspark van Rotorua waren verschillende bubbelende modderpoelen, heetwaterbaden en ander vulkanisch actieve bronnen te zien, erg fascinerend en ook behoorlijk stinkend! De hele stad rook constant naar rotte eieren met af en toe een dikke vlaag! Mmm, je zal er maar wonen!

Deze avond hadden we besloten om in een hostel te slapen, zodat we een keer konden douchen en al onze apparatuur weer eens opladen. 's Avonds hebben we rondgekeken om eens goedkoop uit eten te kunnen. Bij een kroeg konden we "fish 'n chips" eten voor $5 per persoon. Dit leek ons wel wat maar achteraf waren het meer chips dan fish. Een tegenvaller dus. Na het eten nog naar een typisch bels cafeetje geweest waar eigelijk ook niks te doen was. Bij het cafe van een ander hostel hebben we toen nog maar ff gezeten maar hier was ook al op een vroeg tijdstip niet heel veel mee te doen.

De ochtend erna moesten we om 10 uur uitchecken maar we moesten ook nog ontbijten en de was doen. Gelukkig kon dit ook nog na het uitchecken en tijdens het draaien van de was zijn we een kop koffie gaan drinken.

In de middag zijn we nog ff op internet geweest en heeft thijs nog een zwembroek gekocht. Jaja die heeft ie toch zeker wel nodig in de regen... Daarna zijn we langzaam in de richting van Wai-o-Tapu wonderland gereden. Het was behoorlijk slecht weer met veel, heel veel regen en wind. We konden dus niet veel doen. We zijn nog langs een burried village gereden maar bij aankomst bleek de entreeprijs veel te hoog voor wat we te zien zouden krijgen. Weer doorgereden naar een lookout punt over het groen en blauwe meer, maar door het slechte weer viel het uizicht hier dus ook tegen. Na een snelle blik op Mount Tarawera reden we verder. Bij het zien van een grote stoomwolk sloegen we af en kwamen (toevallig) aan bij een hele grote blubberende modderpoel. Echt vet om te zien! Daar bleven we dan ook maar staan om eten te koken en om te gaan slapen.

Het leek wel of het vroor die nacht, BRRRRRRRRR!

De volgende morgen werden we wakker door een busje vroege touristen en daarna zelfs een hele touringcar... Maakte niet zo veel uit want we moesten toch op tijd bij Wai-o-Tapu wonderland zijn. Het klinkt als een pretpark maar het is een park waar prachtige vulcanische activiteiten te zien zijn. Om 10:15 uur zou hier de "Lady Knox geiser" geactiveerd worden door er een paar stukken zeep in te gooien. Na wat schuim spoot de geiser tot wel 10-15 meter hoog water. Das teminste een geiser!!!

In het park waren verder kraters, vele verkleurde meren, weer blubberende modder en heet water met gasbubbels te zien.

- check het fotoboek - 

Wederom een update van de mannen door Nieuw Zeeland in visueel materiaal, check dat fotoboek!

...en we houden niet op: nog meer foto's! 

Het is alweer dinsdag 16 oktober. Het plan was om vanuit Whairanga met de ferry naar Hahei beach te gaan om daar de mooie natuur te gaan bekijken. Helaas was deze ferry echt alleen bedoeld voor mensen te voet. Dus met de Bedmobiel rechtsomkeert en met een aardige omweg alsnog naar Hahei, haha.

Daar liepen we via het bos langs de kust richting Cathedral Cove. Onderweg kwamen we Jos nog tegen. Je weet wel, die jongen uit het bos...

Van het pad af over de keien aan de kust liepen we naar een totaal verlaten stuk strand. Daar was het tijd om te genieten van het Bounty eiland gevoel, met een pilske in de hand natuurlijk. Uiteindelijk kwamen we aan bij Cathedral Cove, een uitgesleten rots waar je over het strand onderdoor kon lopen. Ook hier was het weer prachtig wat we dan ook ff vast moesten leggen!

We liepen terug naar de Van en reden een paar kilometer verder, waar het volgende fascinerende gebeuren te zien en te beleven was; Hot water beach. Als een Duitser graaf je een gat in het strand, waar dan warm (lees: heet, erg heet, soms iets van 70 graden) water in komt te staan! Mede mogelijk gemaakt door de vulkanische activiteit van de bodem. Dit kan je vertellen, fotograferen, opschrijven, noteren, op video vastleggen, faxen, smsen, mailen of doorbellen, maar je moet het met eigen ogen, handen en voeten meegemaakt hebben.

Onderweg naar Karangahake hebben we gekookt in Waihi en in het donker zijn we toen gestrand op een parkeerplaats om te slapen...

Helemaal vanuit het noorden van Nieuw-Zeeland was het weer tijd om terug te rijden om de rest van het mooie land te zien. Met nog een halfvolle tank reden we aan richting het zuiden. Helaas was het verbruik en de afstand funest voor de benzinetank: Zo'n 15 kilometer voor Dargaville kwamen we stil te staan. Gelukkig was de mevrouw bij het eerste huis waar we aanklopten zo vriendelijk ons een paar liter benzine te geven, zodat we door konden rijden naar de benzinepomp. We weten nu inieder geval dat je nog 26 kilometer kan rijden als de tank volgens de wijzer al leeg is!

Na enkele uurtjes rijden kwamen we aan in Papakura, ergens onder Auckland. Daar vonden we een schitterende parkeerplaats waar we zouden overnachten: de parking van de Kentucky Fried Chicken...

Nadat we 's avonds in de bus de wico op hadden gemaakt was het tijd om op stap te gaan!

Helaas dachten ze daar op zondag in Papakura heel anders over. Ze lagen allemaal al te snurken... Dan wij ook maar.

De volgende dag vertrokken we naar het mooie schiereiland Coromandel, een gewilde vakantiebestemming voor de Kiwi's. Een stuk langs de kust, een prachtig stuk binnendoor en we kwamen aan bij Whairanga, een pitoresk dorpje met alweer typisch Nederlands weer; het mooie weer moet nog komen. Midden in het dorp onze Van geparkeerd, een lekker soepie gegeten en 's avonds wel naar de kroeg geweest.

De dag begon om 8 uur nadat we wakker gemaakt werden door John. Na een kop koffie gedronken te hebben zijn we met John meegereden naar het huis van zijn dochter waar we eerst een korte rondleiding hebben gekregen. Het was een groot en modern mooi huis met een prachtig uitzicht.

Terwijl Tom begon met "denailing" van planken moest Thijs houtjes op een aanhangertje gooien en brandhout de berg op sjouwen. Na een uurtje ff koffie gedronken en op zijn tijd zelf rust genomen natuurlijk; het is tenslotte vakantie.

Rond een uur of 12 was het weer tijd om met John mee terug te rijden naar zijn huisje voor de lunch.

's Middags was ons plan om een internetcafe te gaan zoeken in Whangarei. Toevallig moest John daar boodschappen gaan doen dus konden we met hem meerijden. Dit kwam goed uit want het was toch 50 km op en neer.

Na een uur pikte John ons weer op en giingen we samen met hem boodschappen doen. Huh dit ging hij toch al doen??? Wat heeft ie dan heel die tijd uitgespookt...?

's Avond aten we mosselen met brood vooraf om door te gaan met een overheerlijke Kumara met lamsbouten. Goei voeier! Na het eten nog ff fikkie gestookt met een pilske erbij. Omdat er bijna geen stadslicht was konden we een hele mooie sterren hemel zien inclusief de melkweg. Wa hadden we het toch weer goed! 

De volgende morgen stonden we veel te vroeg op om de zonsopgang te kunnen zien. Met uitzicht over de zee was het zeker de moeite waard. Helaas moest er toch weer gewerkt worden. Weer met John meegereden. Vandaag was het rielekster werken en om een uur of 11 hielden we het weer voor gezien.

Terug bij Johnnie zijn huis hebben we gedoucht en ingepakt om weer in de Bedmobiel te stappen. Langs de kust en binnendoor, heel erg binnendoor, eigenlijk te binnendoor voor onze Nissan Vanette, kwamen we aan in de Bay of Islands. Helemaal door elkaar geschud kwamen we aan bij een baai, waar we de Van parkeerde en gingen koken in behoorlijk slecht weer. Met veel wind en regen was het een #$*&/-avondje...

Na een avondje uitrusten in onze 2-persoonskamer (heerlijke bedden, misschien ook omdat we redelijk uitgeput waren), hadden we de tijd om de stad te verkennen.

Al snel kwamen we erachter dat Auckland meer een uit de hand gelopen dorp is, waar verder niet veel spectaculairs te zien valt. Na een lunch in Auckland's Chinatown checkten we in onze volgende kamer, waar nog een Frans stelletje sliep (Fransen blijven paupers).

Na een wicootje, het doorspitten van een flinke stapel folders en een domino's pizza hebben we Wicked campervans gebeld om een busje te reserveren. Het was duidelijk dat we niet meer tijd nodig hadden om Auckland te bekijken! Wat eigenlijk 2 dagen van tevoren geregeld moest worden, konden we nu telefonisch in een kwartiertje regelen. Na nog wat drankjes op de kamer en in de bar was het alweer bedtijd.

De volgende dag hebben we een goeie bak koffie gedronken bij Starbucks en een uitsmijter gegeten bij een lunchroom. Daarna in de bus gestapt met een ton aan spullen om in Onehunga (wie verzint het) ons busje op te halen. In eerste instantie leek de print ophte busje net wat te roze, maar goed gekeken te hebben was ie toch wel leuk: 'This van's a pussy magnet'  staat op de achterkant (Dames geen zorgen, tis alleen voor de leuke reacties op straat). Het rijden met de automaat was zo onder controle, maar wel raar dat het stuur aan de verkeerde kant zit!

Na een half uur rijden waren we Auckland uit en begonnen de mooie strandjes, bossen, heuvels en andere prachtige natuur. Onderweg een lekker broodje gegeten bij de Subway en een eindje verder gingen we een kijkje nemen bij de Mangawhai Heads; een mooie klif met een lichtblauwe, wilde zee en een wit strand volledig verlaten! Het leverde weer wat prachtige plaatjes op in ieder geval. Na een stukje binnedoor gereden te hebben kwamen we langs Whangarei, waar we boodschappen gedaan hebben voor de komende dagen. Een stukje verderop kwamen bij de watervallen van Whangarei wat weer een prachtig plaatje was. Daar hebben we meteen een overheerlijke maaltijd gemaakt: wortelstamp met rundvlees!

Inmiddels was het al donker geworden en moesten we een slaapplaats gaan zoeken. Na een klein stukje rijden stond er een bordje 'rest area' en hebben de Van aan de kant gezet. Hier hebben we nog wat pilskes gedronken en zijn we gaan tukken. De wekker werkte niet dus was het alweer half 12 (!) toen we wakker werden! (het zal nodig geweest zijn).

Lekker op ons gemak een kop koffie gezet en een broodje ei gegeten en weer doorgereden. De planning was om de Bay of Islands te bereiken, maar 25 kilometer verderop, tussen Tutukaka en Matapouri, vonden we na een prachtige wandeling en briefje onder onze ruitenwisser.

'John' bood ons aan enkele dagen voor hem te werken in ruil voor slaapplaats en eten/drinken. Met een 'waarom niet' instelling zijn we naar het betreffende huis gereden om te kijken wat ons dan te doen stond. Samengevat; we zouden 'Laurens en Percy' moeten spelen, spijkers uit planken trekken en met hout sjouwen. Dit leek ons niet te zwaar, dus reden we met John mee naar zijn huis, waar we meteen een biertje en wat te eten kregen. John was begonnen met het eten wat wij af moesten maken, omdat hij even een uurtje weg moest, wat een vertrouwen he! 's Avonds op tijd naar bed, want het zou weer vroeg dag worden...

Stay tuned for more Tom en Thijs! Bye!

Hallo vrienden, familie, collega's en andere mensen die in de baas z'n tijd onze verhalen willen lezen!

Hier dan het eerste verhaaltje over de grote avonturen van Tom en Thijs.
Zaterdag stapten we om een uurtje of half 3 door de paspoortcontrole en een uur later vlogen we boven Nederland op weg naar Hong Kong!
In het vliegtuig was alles top geregeld; genoeg en lekker eten en onbeperkte drank! Alleen het slapen in een vliegtuig is behoorlijk k*t.

Dus na 11 uur vliegen en een gare kop hadden we 9 uur de tijd in Hong Kong voordat we verder zouden vliegen naar Auckland; toch maar even de stad bekijken. Met een trammetje dat via een kabelbaan over een helling van soms wel 40 graden omhoog werd getrokken, kwamen we aan bij Victoria peak, een gebouw op 552 meter hoogte vanwaar we heel Hong Kong konden zien. Een prachtige skyline (zie foto's) en makkelijk omdat we geen puf meer hadden om heel de stad door te lopen... We zijn maar even in Hong Kong geweest, maar hadden al snel het idee dat dat ruim voldoende was. De hoge gebouwen zijn imponerend, maar verder viel het wel een beetje tegen...

Snel terug naar het vliegveld, in het volgende vliegtuig op weg naar nieuw-zeeland! Daar aangekomen, na wederom 11 uur vliegen, werden we gechecked op zand en konden we de bus instappen naar het centrum van Auckland. Wat waren wij blij dat we even konden uitrusten en ons opfrissen in onze hostelkamer! Zo, dit was het voor nu. Later meer!

Een filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=BdXUSdBO8h8

Groeten,

Tom en Thijs

Afgelopen zaterdag, 8 september, waren we ter voorbereiding in Tivoli te Utrecht bij het Weg met BNN cafe, een kleine persoonlijkere versie van de vakantiebeurs, gericht op de avontuurlijke backpacker. Dat kwam mooi uit!

Al snel na binnenkomst raakten we in gesprek met mensen die hun ervaringen en/of plannen met ons deelden. Van Nieuw-Zeeland en Australie tot Azie en de Transsiberie Express.
Tussendoor hadden we mogelijkheid mee te doen aan een korte cursus didgeridoo spelen, wat nog niet mee valt!
Later kregen twee dames de kans op het podium een geheel verzorgd Nomad rugzakkenpakket te winnen. Het enige wat ze moesten doen was, eerder dan de ander, een bord met 20 Moriowormen, grote meelwormen, leeg te eten. Maar nadat ieder 1 worm met veel moeite had opgegeten, gaven ze de strijd op. Tom en Matthijs werden op het podium opgevraagd om deze lekkernij te verorberen en binnen een minuut of 2 waren de bordjes dan ook leeg! Omdat Tom eerder in staat was te fluiten ging hij met het grote pakket naar huis en Matthijs kreeg een zeer mooie Deuter dagrugzak!

Na een (verdiend) applaus renden we naar de bar om de melige smaak weg te spoelen met wat biertjes. Toen Tom later op de dag nog een dagrugzak won door razendsnel de lokatie van het Atomium te roepen kon de dag al helemaal niet meer stuk!
Er volgde nog een workshop percussie en verschillende gesprekken met ervaren reizigers. Al met al een productieve en zeer geslaagde dag! De voorbereidingen zijn nu bijna rond en de datum nadert...

O ja, we zijn ook nog op de radio geweest voor Weg met BNN! Wil je deze uitzending (10-09) beluisteren, klik dan hier!

Hallo allemaal!

Dit is ie dan. Onze website, waar de komende maanden de grote avonturen van Tom en Matthijs op komen te staan.

Toen we lang, lang geleden met dit idee aan kwamen zetten was het meer fantasie dan werkelijkheid. Nu gaat het dan toch echt gebeuren.

Op 6 oktober a.s. zullen we vertrekken naar schiphol om aldaar in het vliegtuig te stappen naar Hong Kong. Daar zullen we na een uurtje of 8 weer doorvliegen naar Auckland, Nieuw-Zeeland. Op maandagochtend stappen we dan het vliegtuig weer uit om aan onze reis te gaan beginnen!

Na Nieuw-Zeeland zullen we doorreizen naar Australie om daar de oostkust te gaan verkennen. Vervolgens reizen we door naar Maleisie en Thailand. In Thailand zullen we bezoek krijgen van onze dames. Als zij weer weg zijn gaan we door naar Cambodja, Vietnam en Laos om door te reizen naar het grote China.

Via het binnenland van China reizen we naar Peking. In Peking zullen we op de trein stappen die via Mongolie naar Moskou rijdt; de Transsiberië Express.

Meer informatie, spannende verhalen en foto's zullen snel volgen.

Groeten,

Matthijs en Tom